Çıldırış - Cengizhan Konuş
Son güncelleme:
-
cengizhan konuş yazıları - cengizhan konuş sözleri - aşk üzerine yazılar
Çıldırış
Yolun sonuyum. Yol yorgunuyum. İstemiyorum azadlığımı. Sadece ismimim altındaki karaltılar bahtımın yanılgısı, yangını. Sus diye çığlıklarımı yaslıyorum saçlarıma. Adı bilinmeyen körebe saklanışlarda ağlayan kötürüm şehir sorgucuları acımı sorguluyor . Derinliğini bilmiyorum kayıtsızlığımın. Metruk sözcüklerin arkasındaki boy aynalarına sızıyor görmeyi dilemediklerim. Bütün çareler yağmalanmış bir duygu sağanağıyla heyula arzulara dökülüyor. Diş diş dökülüyorum yarama. Eprimiş hayallere dalıyorum; ateş kavminin mağlup kadınları yaramı yoluyor, büyütülmemiş adam velvelesinde ağlamamak için. Oysa bütün kıyametler benim denizimde kopuyor.
Gecenin kıyı ötesinde şeytan dillerin fesadına uğramışlığıyla meydanlarda dilim dilim edilmiş şehir korkularını, içimin kabul olmazlığıyla öpüyorum. Cesedimden yayılan ötenazi kokuları soğuruyorum. Kalıntılarımdan bana kalan yalnızca kalmamışlığım. Son basamağına adım atsam korku merdiveninin, büsbütün düşerim göğsümdeki sancıya. Ah bu mevsimde boynuma dolanan yetim bir vebalden başka bir şey değil. Ayak izimde izine rastlayamadığım çocukluk düşlerimin yabanıl hıçkırıkları göz kapaklarımda çukurlaşıyor. Hadi ellerini ıslat bende sevdiğim. Yarın nasılsa başucuma asacaklar gözlerimi. Ne olur öykümün kirpiklerine bağışla gözyaşını. Tuzunda yıkanmanın tadını biliyorum. Ne olur...
Sayfalarca ben çizsem şehrin kaldırımlarına, arsız utançları kim silebilir içi kara vicdan muhasebelerinden? İpini kim çekebilir asılmaya amade intihar törenlerinin? Gözüm görmüyor ruhuma sızan bilge acıları. Yıkılmış dağılmış kederlerde gerçek 'yüzü' verilmiş sahte aşkları doğruyorum avucuma acılanmadan. Avucum kıyasaya kan kokusu. Ne o sarhoşluğumdan damlayan günahlarıma tanık değil miydi savunmasız hayatım?
''Varlık niçin yokluk nasıl yaşamak ne, topyekun
Aklı yele salıverip çıldırmadan geçilmez''
Kendimden kaçarken yalancı şairlerin uğursuz şiirlerine takılıyor ayaklarım. Bakıyorum; bütün cümleleler devrik, bütün imtiyazlı harfler kambur çoğul yalnızlıkta. Hani harflerin melekleri vardı? Konuşamıyorum kendimle. Kendimsizliğimde biriken mirasyedi esaretimin gerçeğiyle konuşamıyorum. Meğer susma yasağı koymuşlar devrikliğimin hecelerine. Ey Aşk! Bu arızalı mizan tartmıyor gözyaşımdan arta kalan yağmurları. Fısıltı ile susmanın ağırlığı sesimde. En iyisi kimse yaşamasın içi el vermeyen sensizliğimi. Arkamdan geliyorum, yüzüm uyumsuzluğumdan kaçıyor: İçtenliğini kırıyorum riyakar aynaların.
Sevdiğim! Bir yalnızlık ver dehşetengiz. Alnıma bir çöl çiz vahası serap. Nasıl olsa şeytan alır götürür satamadan getirir...
Dokunmayın kirpiklerime. Kalbimin ucunda hayal kalan uçsuzluğuma değmesin şarkılar.
Sargılarım yaramdaki sızıda. Kaç kelimeyle susarım sensizliği bilmiyorum. Varlığın anlamında kayıp varlığıma yokluğun kadar cümle sığdırıyorum sevdiğim, görüyor musun? Hiç hesapta yokken yok'lar, inkarını kolay yazdığım aşkı silmeye çalışmadan yakalanıyorum kalbime. 'İhanetler peşinden gelmeyen virane hüzün' diyor, düşünden düşüp kolunu kıran bir çocuk. Ah bahçemde rüzgar. Kalbim, yeter yere düştüğün. Kırılma artık. Hadi doyasıya kanatalım sesimize bulaşan uzak kasaba ezgilerini. Adımlarından vuralım yılgınlığın yabancılığını. Dur kalbim! Daha susuşuma gelmedik...
Aslında kıyıp durdum aslı'na şiirlerin, Ferhat'a yakalandım dağ başında. Sabık uykulardan rüzgarla geçtim. Rüzgarın yüzü benim diye, rüyam bir parça kendim vermedi bana. Kahrı yontulmamış kabusları sayıkladım uykumda. Hikayesizliğimde harcandım körpe umutların. Bir hercümerc, bir yangın, bir tufan daha: Damarlarımda sefil felaketin ayak sesleri. Ensemde ruhların parmakları. Başıma bela yokluğum bilirim.
Ey Aşk! Tek göz odalı kelimesiz yasın esmerliğini renginde kurutan ırmak çığlığı, yağmur hülyası, meczup kadın şarkısı. Cümlesizliğin, zamanın aşk mühürlü saçlarına çarpıp dişlerinin arasında oyalanır. Kısır döngülerde karaya vuran kaygıları vurgunluğun kaçıncı mısrasında unutursun? Hangi satırda dilensem seni, cehenneminde üşürüm yüzümün suyunda çırpınan kifayetsizliğimin. Ben hangi kavuşmada yanarsam ölümünde ölürüm gözlerinin.
Vedasızlıklardan dönen savrulmalar dokunur ateş külü bulutlarıma. Aralanmaz gökyüzü..
Cengizhan Konuş