Trapez/Can Dündar
En fenası köprüde kalmaktır
Geridekiler bir ümitle yaşar belki...
Ötedekiler bir hasretle...
İlki gidebilme hırsıyla, ikinciler dönebilme aşkıyla...
Ya köprüdekiler?
Onlar araftadır
Bir ayakları maziye gider, öbürü istikbale...
Gitmek cesarettir, kalmak esaret...
Asılır köprüye araftaki...
Uzaktan bakanlar için ışıklı bir askı olsa da,
üstündeki için tehlikeli bir trapez ipidir köprü...
Karşıya tutunamazsan bomboş ellerle dönersin geriye...
Ve döndüğün yer, bambaşka görünür sana...Eli boş geri döndüğünde