Bir gün gelir birini kendinden çok seversin,
Hayata tutunduğundan daha sıkı bağlanırsın ona.
Gerçeği başkalarının sözlerinde değil,
Onun gözlerinde ararsın ve belki bulursun da...
Onun da seni böyle sevdiğine eminsindir;
İnanmazsın "güvenme!" diyerek karşı koyanlara.
Zamanla bir şeyler uzaklaştırmaya başlar sizi,
Oysa her şey çok güzeldir ilk başta...
Bir an gelip de bu aşk ikinizi de üzmeye başladığında,
Onun gibi sen de gizlice bir karar verirsin.
İkinizin de sevgisi sürdürmeye yetersizdir artık;
Anlarsın ki ayrılmak hem en kötüsü hem de en iyisidir...
Giderken "Elveda, kendine iyi bak" derler ya hep,
Sen bu vedanın içten olduğunu hissedersin.
Herkes sana "Ben demiştim" diye nasihat verirken,
Sessizce gözlerini kapatıp geçmişe dönmeyi denersin.
Onu son görüşünde gözlerine dolan yaşları engelleyip,
Sanki hiç bir şey olmamış gibi içtenlikle gülümsersin.
Ondan başka kimse bilmese de bunun sebebini,
Sen onun seni hep güzel hatırlamasını istersin.
Ve o saatten sonra bir zamanlar çok sevdiğin;
Göz göze gelmekten bile çekindiğin biri haline gelir...
Bir bakışın her şeyi yeniden başlatacaktır ve,
O da senin gibi bunu çok iyi bilir.
Herkes sana "unut artık, o seni unuttu" der,
"Ben onu çoktan unuttum" diye cevap verirsin,
Bazı anlar olur ya kimse anlamaz seni,
Sen de "Dönmeyeceğini biliyorum" diye yalan söylersin.
Ama kimse inanmasa da içten içe,
Onun da bir yerlerde seni düşündüğünü;
Onun da hala seni sevdiğini ve;
Elbet bir gün döneceğini bilirsin..
Bir an gelip de bu aşk ikinizi de üzmeye başladığında,
Onun gibi sen de gizlice bir karar verirsin.
İkinizin de sevgisi sürdürmeye yetersizdir artık;
Anlarsın ki ayrılmak hem en kötüsü hem de en iyisidir.