Buyurgan karanlığın sessizliğinde saklı yıllanmışlık
Üşütür ateşi, yorulmayı bilmeyen bitmişlik
Savruk bir mevsimin göğsünden içer yağmuru gözlerim
Siner yorgunluk üstüne başına sevdamın
Yolları öldüresiye yıkayan Eylül de geldi bak
Gitmeler çelik rengi sertlik...
Dağların günahı yok, denizlere sorulmaz çirkinlik
Aynalarımı kötürüm zamanlara sakladığımdan beri
Yüzüme güzel görünmez alnımdaki karalı yazgı
Üşürüm belki de imtiyazlı bir şarkının sessizliğinde
Kalabalık gelirim kendime
Eylül gibi sarıya müptela, Eylül gibi siyaha yerleşke...
Başımı alıp gidesim vardı bir zamanlar
Yüreğimi daracık sokaklarında şehrin harap etmeden önce
Bütün inleyişler bir benzeşme havasında, kelimeler sönük
Cümle olmadan ölüveriyor kasırgalı yazılar
Herkesin ağzında savaş serüvenlerinin tadı tuzu
Aşkı öldürdükleri yere gitmemi ister, Eylül'e düşman kesilen kör bıçaklar!
Eylül,
Bir masal gibi gelir ölümün tünediği sayfalara
Süsler ağaçtan düşen yapraklarla sarıyı
En güzel vedayı yaratır kurşun yarası kalem
Eylül,
Hoş geldin diyen bütün dillere gözyaşlarıyla gülümser...