Her Nerede Değilsem Orada Mutlu Olacakmışım Gibi Gelir
Son güncelleme:
-
Her nerede değilsem, orada mutlu olacakmışım gibi gelir. Ne kadar da hüzünlü bir söz, değil mi? Ne kadar da çok hikaye barındıran bir söz. Bu sözün sahibinin, yani Charles Baudelaire'in de küçük bir hikayesinden doğdu bu söz. Şöyle ki...
Baudelaire, Paris'te yaşarken bir evde veya muhitte uzun bir süre kalamamaya başlar. Bir eve taşınır ve bir hafta sonra başka bir eve taşınmak ister ve taşınır da. Yeni evinden de iki üç hafta sonra başka bir eve, oradan da kısa bir süre sonra başka bir eve... Derken arkadaşları Charles'ın bu durumundan artık sıkılır ve ona neden böyle davrandığını sorarlar. İşte o sırada Charles Baudelaire bu sözü söyler; "Nerede değilsem, orada mutlu olacakmışım gibi!"
İçinde bulunduğumuz mekan,şehir,ülke,coğrafya olarak bu sözü ele aldığımızda, birçoğumuz mutsuz veya huzursuz hissettiğimiz anlarda içimizde biriken kaçma isteğini aynen bu hikayede olduğu gibi derinden hissetmez miyiz? Kimselere haber bile vermeden, sırt çantamıza birkaç özel eşyamızı tıkıştırıp hiç bilmediğimiz coğrafyalara gitmek, hayatımızı az da olsa, kısa bir süreliğine de olsa değiştirmek istemez miyiz? Tabi çoğumuz işin bu "istemek" evresinde takılıp kalırız, daha fazla ilerleyemeyiz, o da ayrı bir konu.
Ama bu sözün bende uyandırdığı his ve düşünceler sadece var olduğumuz ortamın derinliğiyle sınırlı kalmıyor. "Nerede değilsem orada mutlu olacakmışım gibi" dediğimde, aslında yaşamakta olduğumuz hayata dair henüz gerçekleşmemiş tüm değişikliklere işaret ediyor bu söz. Daha rahat anlayabilmeniz için cümlede biraz oynamalar yapalım. Mesela şöyle desem; "Henüz kiminle tanışmadıysam, beni o anlayacakmış gibi." Bu daha açık oldu sanırım.
Hayatımızda hepimiz dönem dönem pek anaşılmadığımızdan dem vururuz, şikayet ederiz. Çevremizdeki insanların, ne kadar iyi olurlarsa olsunlar, hep bir noktada bize karşı eksik kaldıklarını düşünürüz içten içe. Tam da o sırada öyle bir kişi profili çizeriz ki zihnimizde, tamamiyle bizi anlayan,destekleyen,hatalarımızı sahiplenen, doğrularımızı onaylayan... Ama gidebilmek fiilinde olduğu gibi bu durum da pek fazla ilerleme kaydetmez ve sadece zihnimizde küçük bir hayal olarak kalır. Ama buna dair bir umut hep yanar yüreğimizde. Sahiden böyle biri yok mudur, olamaz mı? Düşüncelerimizin tamamen aynı bardakta birleşen su damlaları gibi ahenkle birleştiği, duygularımızın aynı ateşte yanan küller gibi harmanlandığı bir insanın var olması ihtimalı, hep zor dönemlerimizde meşgul etmez mi zihnimizi?
Ya da cümlede biraz daha oynamalar yapıp "Hangi işi yapmıyorsam, onda mutlu olacakmışım gibi" desem... Yine çok acı oldu galiba. Oysa bu cümle de ülkemizde yaşayan öyle çok insana uyuyor ki... Her sabah dünyanın en büyük yükü sırtlarına yüklenmişçesine bıkkın bir şekilde işyerlerine giden, bu sırada daha mutlu olabilmek adına neyi eksik yaptıklarını içsel olarak sorgularken acaba farklı bir dala yönelmenin daha iyi olup olmayacağı sorusu akıllarından geçen insanlardan bahsediyorum. Bir etrafınıza bakin, dikkatlice bakın. Öyle çok benzer hikaye var ki etrafımızda. Bireysel yeteneklerinin aslında bambaşka bir dala ait olduğunu bilip, buna rağmen sırf toplumsal baskıyı azaltabilmek veya ailevi başarı talebini karşılayabilmek adına çok arzulanan meslekler listesinden herhangi bir bölümü seçmişlerdir. Ya da üniversite sınavından sonra puana uygun sıradan bir bölüm seçip, çok sonra asıl yeteneklerini ve arzularını keşfeden insanlar da var bu gruba dahil edebileceğimiz. Ama bir süre sonra onlar da toplumsal baskı nedeniyle o adı çekici gelen bölümlerini bırakamayıp sonuna kadar gitmek zorunda kalmışlardır.
Öyle yoğun bir "eksiklik" belirtiyor ki Baudelaire'in bu cümlesi, nereye çekseniz, üzerinde nasıl oynasanız farklı bir insanlık hikayesi, hatta dramı çıkıyor karşımıza. Ama modern düzende kendimize daha çok para ve daha sağlam bir yer edinmek için çabalamaya kendimizi öyle kaptırıyoruz ki, bu "eksiklikler" kötü bir ruh hali içindeyken gidilen toplu eğlence mekanlarında bol parayla ucuzca bastırılmaya çalışılıyor. Bir sonraki hüzün nöbetine kadar...
alıntı