Bir "sen" var bende
Ve sadece senden ötürü
Aslında bir çok aşk yaşadım ben
Ama senin aşkın, aşklarımın en büyüğü
Bir "sen" var içimde
Beni benden çalan
Bir "ben" var senin içinde
Seni senden alan ve bana katan. Fakat ne yazık ki;
Hep yokluğunla varsın bende
Varlığınla hiç olmadın
Yani dokunamadım sana
Saçlarını okşayamadım
Yine başaramadım işte
Seni düşünürken çaresizce ağladım.
Benim seninle beraber geçen hiçbir günüm olmadı Fakat tüm yokluğuna rağmen
İçimde seninle sensiz geçirdiğim hiçbir günü de unutamadım...
Evet;
Bir "sen" var bende, ve sadece senden ötürü
Ne dokunabiliyorum,
Ne bırakabiliyorum,
Ne de öldürebiliyorum.
Ne olur, sorma artık bana Ben beni anlayamıyorum ki
Bir de sana anlatabileyim
Bir tek şey hissediyorum;
Ne zaman ki aşk,
Ben de içimdeki "sen" i unutabilirim
Peki ya, sen beni unutabilecek misin ?
insanın böyle bir fon müziğinde ağlamak isteyişi doğuyor göz pınarlarında. bu çalışman bana bu duyguyu verdi. güzel yürekten güzel nağmeleri, dizeleri bizlerle paylaşmışsın. emeğine yüreğine sağlık. etkileyici bir çalışma olmuş.
Aslına bakarsanız aşkta unutmak mümkündür!Hatırlamazsın dahi gözler hangi renkti,saçlar uzunmu kısamıydı,eller sıcakmı yoksa soğukmu olurdu,gülümsediği zaman içtenmi yoksa yalancıktanmı gülümserdi,en çok hangi elbise yakışırdı veya hangi rengi daha çok severdi,yürürken adımlar kısamı yoksa aceleci bir edayla uzun uzunmu olurdu...
Evet evet aşkta unutmak mümkündür!Ama aşık olduğunu değil kendini unutmak mümkündür!!!Hatırlamazsın dahi kim olduğunu...
Ellerinize,emeklerinize sağlık Nerissa kardeşim.Varlığınız daim olsun ki bu güzel sunumlardan mahrum kalmayalım...