Sen yoksan göğün göğsünde kanadı kırılmış kuş misâliyim Yâr!
Ne olur hor görme beni,
Şimdi her yer eksik bir şiir.
Onca yol gelmişliğim var sana küllenen anıların ardından.
İzin ver yüreğinde sabah edeyim Yâr.
Kimse bilmesin ayrılıklar ektiğini parmak uçlarıma
Ve kimseler duymasın, ölümü öper gibi öptüğünü toprağımı.
İzin ver de düşeyim bir kere düş denilen sahnene.
Ben ki; Yokluğunun göğsüne dayamışım acıyan düşlerimi.
Sancılarımı…
Umutlarımı…
Yaralı gülüşlerimi…