Bir çizgi çekeceksin.
Öyle derin ve öyle kalın çizeceksin ki, geriye dönüşü olmayacak.
Bir yanında sen, Diğer yanında acıtanlar.
Herkes haddini, Herkes yerini bilecek usta...!
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Bazen BÜYÜK konuşmak istiyorum ...
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Hani O dilin kemiksiz halini ......
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ O çizginin en aşılmış halini görmek ....
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Ve ''SENDEN beklemezdik dedikleri türden..
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Patlatmak istiyorum..!!
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆biraz da bana yakışanı değil bana hiç yakışmayanları yapmak istiyorum.........
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ İNSAN lara anladığım türden değil ......
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Anladıkları türden konuşmak istiyorum
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Ne suskunluk etmek ne de tavır yapmak
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Yeri geldiğinde küfürler savurup
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ Taşı gediğine koymak istiyorum Ağzım bozulsun... Ama yeterki artık
<̖̗̘̙̜̝̞̟◆ HUZURUM BOZULMASIN...
Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor, ama ölüyorsun farkında değilsin."
Şimdi sen kaçıyorsun sanıyorsun ki onunla konuşmayınca, görmeyince, düşünmeyince unutacaksın..Keşke unutmak böyle bir kaç eyleme sığabilseydi..Eminim ki gün içinde kaçtığın kadar gece başını yastığa koyduğunda yakalanıyorsun ona, ve biliyor musun bu yakalanışların gün geçtikçe azalmayacak hatta öyle bir gün gelecek tüm o bastırılmış duyguların bilinçaltına saklamaya çalıştıkların seni içinden çıkamayacağın bir girdaba iticek. Ne unutabilecek ne de istediğin gibi sevebileceksin. Unutamayacaksın çünkü: seni aldatmadı unutamayacaksın çünkü seni derinden yaralacak sözlerde söylemedi unutamayacaksın çünkü onunla yaşadıklarından fazla yaşayamadıkların var! kimi zaman gelecek, ilkleriniz gelecek aklına ilk konseriniz, ilk kahvaltınız, ilk yemeğiniz, ilk sarılışınız, ilk dokunuşunuz…İlkleri unutmak zor ki hele bu ilkler onunla ilk olmaktan öte senin hayatında ilk defa yaşadıklarınsa sen boşuna çabalıyorsun sadece o sıkıntılı durumdan anlık kaçışlar yaşıyorsun
kaç bakalım saklan bulduğun en kuytu köşelere ama dilerim o sakladığın yerden çıkmak istediğin o gün uzanmasını istediğin o el yanında olur!
Filmde de dediği gibi; "Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor, ama ölüyorsun farkında değilsin." (Issız Adam)
Herkes yaşadığı kadarını bilir ve yazar benim kalemimden dökülenlerden senin payına düşecek olan ise;'Senin bu kaçışların 'biz' diye bir şey bırakmadı.Söylesene şimdi biz senle neyiz arkadaş desen değil, sevgili desen hiç değil..birbirinin hayatlarına misafir olmuş iki yabancıyız en fazla!'
Profesör elinde bir Fare ve kutu ile salona girdi. Öğrencilerin şaşkın bakışları arasında fareyi kutunun içine koydu ve kutuyu kapattı. Salona dönerek: "Bu kutuya iki gün kimse dokunmasın!" dedi ve salondan çıkıp gitti.
Salondaki öğrenciler olaya bir anlam verememişlerdi. Ne olacağını merak ederek iki gün beklediler.
İki gün sonunda profesör salona girdi ve kutuya yaklaşarak açtı. Kutunun içindeki fare ölmüştü. Sınıfa dönerek farenin neden ölmüş olabileceğini sordu.
- Havasızlıktan
- Açlıktan
- Susuzluktan...
Her öğrenci olabilecek ihtimalleri saymıştı. Profesör kutuyu havaya kaldırıp içini öğrencilere gösterdi. Kutunun her tarafı kemirilmiş vaziyette idi.
- Görüyorsunuz değil mi? Fare anlaşılan çıkmak için çok mücadele etmiş. Bunu kutunun içindeki vaziyetten anlıyoruz. Şu var ki fareyi sizin dediğiniz gibi ne havasızlık ne de açlık öldürdü. Fareyi asıl KARARSIZLIK ÖLDÜRDÜ! Fare kutunun her yerini parçalayıp çıkacağına sadece bir köşesini parçalasaydı ve bunda da kararlı olsaydı çıkıp kurtulacaktı.
Hayatta zaman zaman kararsızlığa düşeriz. "O mu, bu mu?" derken bizim için en kıymetli varlık olan zamanı tüketmiş buluruz kendimizi. Hedeflerimizi çok iyi belirlemeliyiz. Hayat kararsızlık içersinde yüzecek kadar uzun değil.
"İradesi kuvvetli insanlar, en dayanılmaz şartlar altında dahi başarıya ulaşabilirler."