"Bir kağıt düşün ki bir yüzü sana, öteki yüzü de sevgiliye dönüktür. Yahut her yüzü bir başkasına çevrilmiştir. Kağıdın sana dönük olan yüzünü okuyabilirsin ama asıl dosta ve sevgili tarafına dönük olan yüzünü okumak gerekir."
Belli, ne olduğunu bilmediğimiz ama hele dar zamanda hele en anlamadığımız zamanlarda dilimizin altına yuva yapmış bir yalan gibi çıkarıp işini gördürüp yerine sakladığımız kelimelerimiz, cümlelerimiz var.
Mutsuz olduğumuz zamanlar, başkalarının mutsuzluğunu daha bir derinden duyarız. Böyle zamanlarda duygularımız incelip güçleniyor.
Arada bir kendime "Hayallerin nerede?" diye soruyorum. Ama başımı sallayıp, "Yıllar ne çabuk geçiyor?" demekten başka çarem kalmıyor.
Her şeyi tersinden gören gözlerinde sizinle ben tembel, uyuşuk, bezgin bir yaşam sürmekteyizdir, ona göre hepimiz alınyazımıza küskün, yaşamayı yük sayan insanlarız.
Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım.
Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim.
Kitap benim has bahçemdi. Hayat yolculuğumun sınır taşları kitaplardı.
Yorgunum çok.
Bir taraftan herkese iyi görün telaşı
Şık dur, gülüşünle, kıyafetinle, duruşunla
Eve girdiğinde ışığı yanıyorsa salonun
''Ben geldiiiim'' diye ev ahalisine seslen, şen şakrak ol...
Rol kesss..
Ne varsa yut, ne varsa at içine
Taş gibi otursun içine sesin, hıçkırığın, tepe yap, dağ yap biriktir
Kalsın, bakarsın lazım olur bazı geceler
Şunlar şurada dursun şimdilik
Bazı geceler ben ağlarım bunları
Diğer taraftan yaşam kaygısı
Ve mecburiyetler
Ve diretilenler
Ve yetemeyişim hiç kimseye
Ve yakışamayışım hiçbir yere
''Kıpırda hadi bir şeyler yap''
Hiçbir şey olsam olmaz mı
Şuraya kıvrılıp bir kitap okusam ?
Beklenmedik şekilde kendimi bu ilişkinin içinde buldum. Ben de şaşkına döndüm, inanamadım ama o kadar güçlüydü ki o andan itibaren hissettiklerim, kaçamadım. Kaçmak istemedim. Tuhaf bir tutku Nasıl desem Ruhumu, bedenimi ele geçiren, hücrelerime kadar işleyen, beni tamamen esir alan bir tutku Çok güçlü bir duyguydu, hem tensel hem duygusal. Ne hissettiğimi anlayabilmek için, o yoğunluğu yaşamak lazım. Ölüm bence bir felaket değil, bir kurtuluştur.
Mevlana'nın gözünde, düğün gecesidir, mesela ölüm. Bir gömlek değiştirmedir. Ben öyle düşünüyorum ama bunu sonra konuşalım. Ama aşk böyle bir şey. Böyle paldır küldür başına geliveriyor insanın işte, hiç beklemediği bir anda. Çünkü o duyguları yaşamadan ölmek istemezdim. O yoğunluğu, o tutkuyu, o yakınlığı Acıyı da tatmalıyız hem hayatı hem aşkı anlamak için. Kalanların kıymetini bilmek için. Şunu bil ki, böyle olmasını ne istedim ne planladım. Hayatımın akışı karşısında, nutkum tutuldu, iradesiz kaldım.
Dönüş- Ayşe Kulin
Ey narına yandığım! Ey kasvet yumağım. Kalem ve mürekkep hasretini içer bugün. Akıl ağır, can ağır, kan ağırdır bugün. Söyle içimdeki seni sana nasıl yazayım? Bu sessizlik, kimine kapı, kimine sır, kimine kör duvar bana ise zindandır.
Onu kollarımın arasına alır almaz hissettiğim huzuru, nasıl anlatmalı? Kalabalığın kafamın içinde dur durak bilmeden dolanan uğultusu, orkestranın tangırtısı ve şehrin iniltisi sandığım amansız gürültü, ondan uzak olmanın huzursuzluğuymuş yalnızca. Gözyaşları ancak tek bir kişinin kucağında dinen bebeklerde olduğu gibi, içimi derin, yumuşacık kadifemsi bir mutluluk sessizliği sarmıştı.
....daha kac kadin tanimaliydi ki, yeterince kadin tanimis olmak icin? kac kitap okuyunca alim, kac diyar görünce gezgin, kac hezimetten sonra bezgin olurdu insan? kac olunca cok, kacta kalinca azdi rakamlar?...
...bozuk diye kaldırıldığı köşede, durduk yerde aşka gelip çalışmaya başlayan hantal bir saatti hayat. Kuruyordum bende.nicedir geride kalışını telafi etmek istercesine deli gibi çırpınıyordu şimdi...
Yukarıda verdiğimiz örneklerde anlatılmak istenilenler doğru olsa da, oyuncağın küçümsenmesi hep rahatsız eder beni. Yaşantımızın bir döneminde ne bir sevgili, ne maaşlı iş ne de cennet bizim olsun istiyorduk. Tek beklentimiz, vitrinde gördüğümüz bir oyuncağı ellerimizin arasına almaktı. Montaigne'in dediği gibi, çocukluğumuzda oyunumuz oyun değil, en ciddi uğraşımızdı.
Ambarları,ıssız adalarda bulunan define sandıklarının alıntılarıyla doldukça ağırlaşan bir düş gemisidir her kumbara.
Kapat gözlerini önce. Ve haydi aç şimdi kendi içine.
Değil mi ki, "aslolan gözlerin kapalıyken yaşadıkların."
Hâlâ en güzel hikayeleri dünyalar bir araya gelse
anlamayacaklara mı anlatmaktasın?
Ve sen hâlâ sağırlar ordusuna senfoniler mi çalmaktasın?
Ne seni hazmedebilen ne de senin hazmedebildiğin
bir alemde için sızlıyor, biliyorum.
İçine bak, imkansız bir şey olmadığını göreceksin.
"...sahi YARİM ne güzel kelimeydi.Ağızda akide şekeri. YARİM der sonra bir es verir, gayriihtiyarı susardın. Söyleyecek söz kalmazdı ardından. Tek başına kaç cümleye bedeldi..."
Sevdiklerimize verdiğimiz zararın bilincinde miyiz ? Keşke ara ara kapsamlı bir tadilata girişsek benliğimizde. Keşke daha fazla ertelemeden ve samimiyetle bakabilsek içimize. Oradaki yanlışları, hırsları, kabuk tutmuş yaraları, tamahkarlıkları tek tek bulup ayıklayabilsek. Bir tabela assak : " Sevdiklerime verdiğim zarar için özür diliyorum. Şu anda tadilat halindeyim, yenileniyorum..."
Şemspare - Elif Şafak
Arkamızı dönmekLe bitiverecek, sıradan bir iLişki değiL bizimkisi. ÖyLesine derin izLer bırakmış ki, siLmek için beraberinde yürekLerimizi de söküp atmamız gerekiyor. Canan Tan, Yüreğim Seni Çok Sevdi
durup duruken içimde bir şeyler kopup tıkıyor boğazımı,
durup dururken sıçrayıp kalkıyorum yarıda bırakıp yazımı,
durup dururken ruya görüyorum bir otelde, holde, ayakta,
durup dururken bir kurt oluyoraya karşı bahtsız, öfkeli,aç,
durup dururken yıldızlar inip sallanıyor bir bahçede, salıncakta
durup dururken mezardaki halim geçiyor aklımdan,
durup dururken kafamda güneşli bir duman,
durup dururken hiç bitmeyecekmiş gibi bağlanıyorum başladığım güne,
Ve her seferinde SEN ÇIKIYORSUN SUYUN YÜZÜNE...
Canan Tan, Yüreğim Seni Çok Sevdi