Əslində cəsarətsiz insan deyiləm, sadəcə səni görərkən əlim-ayağım bir birinə dolaşır, nə deyəcəyimi nə edəcəyimi unuduram, səni düşünmək belə mənim axlımı başımdan alır, qaldıkı sənə nəsə deyim.
Cəsarətsiz deyiləm, sadəcə içimdən gələnləri sənə desəm məni başa düşməməyindən qorxuram, mən sadəcə sevmirəm, səni həmdə yaşayıram, bədənim döyünən hissəsində səni yaşatmağa çalışıram..
Belə anlarda düşnürəm: "kaş bu qədər öznəqapalı insan olmayaydım, hisslərimi rahatca deyə bilərdim bəklədə"
Of offf, mən heç özüm-özümə hisslərimi ifadə edə bilmirəm qaldıkı sənə başa salım, amma əmin ol ki bu cəsarətsizlik deyil sadəcə hisslərim çox qarışıqdı..