qaranlıq gecəmin aydınlığı tökülən yarpaqlarımın rüzgarı...
SƏN..
üşüdüyüm zaman günəşim
Günəşli havamda kölgəm
Ümidim tükəndiyi ANDA
Ortaya çıxan çöllərdə tapdığım suyum...
SƏN..
təkrardan sevməyi öyrədən aşkın tərifsiz olduğunu anladansan...
SƏN..
qulaqlığımı paylaşdığım ,üzünə baxmaqdan doymadığım...
SƏN..
güvənməyi öyrədən ağlımı ALAN..
Bilmədiyim ANDA qarşıma ÇIXAN...
SARILMANIN verdiği xoşbəxtliyi öyrədənsən...
SƏN..
bəzən qələmimin mürəkkəbi
BƏZƏN söylənilən ən güzəl nağıl ..
Sarıldığım ZAMAN quşlar kimi UÇDUĞUM
SONSUZ qələmlərlə ANLATDIĞIM
AMA tükənməyən sevgimi AXTARDIĞIM
Söyləməkdən utanmadığım TƏK İNSANSAN...
Özləmdi
Sevgiliyə Yazdığım Şeirlər, Oxumadı...
Duaydı, Gecə Etdiğim, Qəbul Olmadı...
Əllərimdi Uzadılan, Tutmadı...!
Maviliyin
göy üzünə sığmayan sonsuzluğunda
VƏ Hərkəs yuxudaykən günəşin doğuşunu seyr etmək kimi bir