Tanımsız İfadeler
Son güncelleme:
-
içimizdeki özlem - beklenmedik ölüm - gökyüzü toprak ve sen - acı ne renk olur
Yordukça acı, acı/yor içim... Tanımsız ifâdeler var renk körü duygularımda. Rengini unuttuğumdan beri acının, her şey biraz eksik sanki. Yağmur kadar renksiz, gözümde rengine bürünmüş ne varsa. Deniz hâlâ mavi mi bilmiyorum,çiçekler hangi renkti, gökyüzü toprak rengi mi, gözlerin hâlâ kahverengi mi? Bilmiyorum...
Oysa acısını kendi seçmeliydi insan, yürüdükçe imkansız bir aşka örneğin; acıya kafa tutmalıydı.. Gönüllü olmalıydı, gönlünü verdiğinin gönlüne uygun gördüğüne... Sonra "dur" diyebilmeliydi meselâ, "dur, tükendim."
Birer tutsağız aslında acının gergefinde, herkese yetecek kadar acı var. Peki sizin acınız ne renk? Beklenmedik akşamın kan kızılı mı, ölüm grisi mi yoksa sevda karası mı? Belki hiç gelmeyecek birini beklediniz, belki bir yakınınızı kaybettiniz, belki yarını düşünmeden ömürlük hayaller kurdunuz, belki de ellerini bile tutamadığınız birine tüm hayatınızı verdiniz... Kimse ölmüyor acıdan ama hiç bir zaman da eskisi gibi olamıyor. Ayrı kalsa da, aynı kalamıyor insan. O yüzden içimizde hep bir özlem, dilimizde hep bir sevda türküsü, aklımızda hep bir isim...
Duaya durur aşkın her isyanında gönlün, dilini tutan acısına rağmen. Beklediğin şey olmasa da gerçekleşen, beklediğinin bir "şey" olmaması kadar üzmez seni. Tam bitti derken, yalancı bir sevinç kaplar içini. Kilitlenmiş kalp odalarını birer birer yoklar. Kilidi paslanmıştır bazılarının, kimisi de inadına zayıflamıştır. Belki, dersin tüm imkânsızlıkları bir an unutup, "belki".
Neyse ki umut var acının koyusuna inat, neyse ki biraz rengini açabiliyoruz acının. Ama silinmiyor işte, yaşanan hiç bir şey unutulmuyor.
ahmet çabuk