Yorgunum
Son güncelleme:
-
akıl gönül ve vicdan - yokluğun hissedilmesi - hayata yabancı kalmak - unutulmayan anılar
Yorgunum... Ne hayat fazla geldi ne ben hayata çok yaklaştım. Ne sesim unutuldu ne sesime yabancılaştım. Çoğu zaman sustum; sesim dinlendi, ben sesimi dinledim.
Korktum bazen, en çok istediğime sahip olayım derken her şeyi kaybetmekten korktum. Korku en ve tek geçerli ölçüsü insani duyguların. Sizin olmadı mı hiç, içinizde sakladığınız bir isim, kulaklarınız bile duymasın diye yalnızken bile söylemeye korktuğunuz bir isim olmadı mı? Bir şarkıya dalıp gitmediniz mi hiç, hep keyfe keder mi içtiniz, hüzünlenip bir sigara yaktığınız olmadı mı? Çay içerken eksik olanın ne olduğunu bildiğiniz hâlde, tadı yok diye fazladan bir şeker atmadınız hiç? Hep mi severek izlediniz televizyon programlarını, gözlerinizden hayâlini silsin diye, yalancı resimler geçsin unutturmak için diye bakmadınız mı hiç?
Aklınız rahat, gönlünüz rahat, vicdanınız rahat kaç uykuya daldınız? Her beklediğiniz geldi mi ya da gitmesin dediğiniz hiç kimse gitmedi mi? Peki siz giderken dur diyen oldu mu hiç "az daha gitme " derken tüm inandırıcılığını gözlerinden döken olmadı mı? Aklınız yürürken kalbiniz arkasından geldi mi hep, hiç mi kaybolmadı tam elinizin altında dururken, hiç mi yoklamadınız yokluğunu hissedip bazen? Peki kulağınızın arkasında ki kalemi, gözünüzde ki gözlüğü ya da ağzınızda duran sigarayı unuttuğunuz olmadı mı hiç?...
İnadına yaşanmaz bazı şeyler, inadına içinde tutulmaz . Gün gelir kırılır inadın ama yaşananlar unutulmaz. Yorgunum işte... Uçurum sevdası varken içimde, adını koyamadığım bir şeyler eksik. Korkum atlamak değil, atlarsam tutacak bir el bulamamak...
alıntı