Düştü umut
Düş’tü zaten...
Beklemek düş’tü
Kuzgunlar üşüştü.
Oysa sıcak bir gülüştü...
Bir parça ekmek
Bir takım urba
Sığınacak çatı
Sarılacak sine
Tutulacak daldı...
Asarken eşiklere
Kaydı ellerimizden
Camdan bir naldı...
Parçalandı...
Belkiydi
Olabilirdi
Hatta olmalıydı
Olacaktı da!..
Ramak kaldı...
Düştü maskesi sevdanın
Düş’tü zaten...
Dalgalar gibi vururdu
Düşerken yüreklere.
Hummalı
Delice
İyiydi be!..
Ama yaşam
Bütün melanetiyle
Dönüştü mendireklere.
Silerek izlerini
Koydu karşısına bütün gizlerini.
Kah suydu bir damla içilen
Kah köprü gölgesinden geçilen
Kah Samanyolu ulaşılmayan
Kah açık denizde saldı...
Sevda masaldı...
Koşup durduk peşinden
Yakalayacaktık nerdeyse
Nerdeyse hani!..
Ramak kaldı...
Fırlıyordu gözleri yuvalarından
Ve aktı...
Mavi kayıplara karıştı.
Ne siyah - ne beyaz
Bütün renkleri gri kapladı...
Sırçaydı barış
Kırılgandı
Ulaşılmazdı...
Yine de uzattık elimizi
Değerdi her şeye
Yaşanmalıydı...
Bir gece vakti
Gün doğarken
Derin bir uykudayken
Haramiler çaldı...
Yarınsızdık
Biçareydik belki
Ama nefretimiz vardı!
Kırmadık inadı
Direndik tutunabilmek için
Yakalayacaktık...
Ramak kaldı...
Düştü tetiği zamanın
Düş’tü zaten...
Dokundu iğneye
İğne fünyeye
Akabi patlama sesi
Peşinden barut kokusu
Isındı namlu - yiv - set.
Kor ateşler içinde
İvmelendi hararet...
Fırladı yuvasından kurşun
Hedefe doğru.
Hızlı bir hareket
Döne döne
İne çıka
Şaşmadan hızını aldı...
Ölüm uzaktı
Ama şimdi...
Ramak kaldı...
Düştü yaşam
Düş’tü zaten...
Umut düş’tü
Barış düş
Sevda düş…
Devran döndü dönüştü
Bir ışık yandı söndü.
Oysa kutsaldı nefes
An be an tadacaktık...
Ramak kaldı...