Düşlerime Yokluk Düştü
Son güncelleme:
-
Geçmişin zarfıydı yüzüme kapanan
Ben her nefeste gün be gün eksilirdim.
Sokaklar kadar çoğalırdın bende
Bense seni sevdikçe daha çok yenilirdim.
Hayata pes edişim asılırdı her gece
Düşsel bir darağacı olurdu gözlerin
Satır arası yalnızlıklar biriktirdim kışlara
İçimde uzayan yol artık sana çıkmıyor.
Mahşeri bir ayrılık çöküyorruhumun dizginsiz sularına
Yaşamdan soyundu gözlerim
Parmak uçlarımda ölüyor şimdi tüm kuşlar.
Ayazı kesiyor yüzümü hüznü üşütüyor
Tüm düşler bende siyah beyaz oluyor.
Kan gözlü bir asi ayak diriyor içimde
Beni bende kanatıyor sen diye
Aklıma firar düşüyor boş kalıyor ten kafesi
Bir yığın hüzün bir yığın kül !
Sonbahar yaprağı alevliyor beni
Kendinden eksik biri oluyor ben
Benim aklım benim ruhum
Benim…. benim çıldırıyor.!
Köz düşüyor göz çukurlarıma
Kendime yolcu oluyorum bu gece.
Bende isimsiz bende adressiz yollar
Sen içimde yol yollar gittikçe sen oluyor
Sığınağım boş bir koridordaki ayak sesleri
Tek ürküntüm yağmur taneleri senden sonra.
Islandıkça yeşeriyor bende hüzün
Titrek bir kalp düşüyor hücreme
Kelimeler azat etmiyor beni oysa;
Şimdi en çok sustuğum yerden başlıyor
Hiç kanamalı tüm yaralar akmaya !
Aşka kavgalı haramiler sarıyor dört yanımı
İçimi yüreğimi satıyorum üç kuruşa.
Demir parmaklıklara dönüyor yüzüm
İçimin boşluğu görünmüyor uzaktan bakınca
Uyanıyorum ; her şey bir düş saçması
Ama ama ağzına kadar sen dolu içimin tüm kuytuları.
Gözlerimde kan içimde sonu olmayan
Seni olmayan uzun bir yol. !
Dünya ölüyor bende bende dünyam ölüyor
Kendime yolcuyum bu gece ;
Düşlerime yokluk düşüyor !
alıntı/B]