Ellerimle tutamadığım kırgınlıklar biriktirir oldum bugünlerde.
Yönümü bulamaz korkusuyla yarım kalışımı izliyor,
Siyahın kuşatmış olduğu yıldızların arasında kayboluyorum.
Ne zorlukların karşısında ayakta kalabiliyor,
Nede bu umutsuzluğun ardından su olup akabiliyorum.
Beni çıkışa götürecek aydınlığı göremezken; sabrımın son sükûtunu yaşıyorum.
Rüyalarımın güzelliğinden eser kalmayışı bu tuzlu direnişin ispatıymış meğer.
Bil ki ben en çok Beklentisiz bir hayatın son bulmayışında kaldım.
Zor olan neydi bilmiyorum…
Seçeneksiz sunulmuş bir sorunun içinde
Saf dışı bırakılmış virgül gibi,
Noktasını bekleyen anlamsız bir cümle.
Belki de susuz kalmış bir çiçek gövdesinde
Umudunu yitirmiş bir yaprak dalı…
Çaresizliğim yorgunluğumun bir bedeli değil
Suskunluğumun içinde yatan bir haykırış adeta.
Yenilirken göz kapaklarım gözyaşlarıma
Uğurlar oldum bu gecede kendimi karanlığıma.
Şimdi nereden bakmalıyım hayata
Ya gel sığınacak bir dal ol sana tutunayım
Ya da git sen olmuş bu hayatın çilesinden kurtulayım
Sen seç…
Neresindesin bu hayatın?
Hangi kapının ardında beklentilerim
Bir kahve falında seyre daldı ihtimallerim
Ya gel gerçeğimle yüzleşeyim
Ya da git son bulsun hayallerim…