Gece aydınlık - Yılmaz Karagöl

Son güncelleme: 20.07.2015 22:19
  • Yılmaz Karagöl -Gece aydınlık şiiri

    Yazmak,
    Üzerine gidilen bir hecenin ardından.

    Gece,
    Yine aydınlık..
    Gündüz çok karanlık..

    Kararlı matemlerinde,
    Gündüzün..

    Bir sırça köşkün saçağında,
    Yazmak,
    Gündüzün karanlığını
    Ve
    Gecenin ne kadar,
    Aydın olduğunu..

    Yazmak,
    Sıyrılıp kederden,
    Asmak tüm kirli çamaşırı,
    Olmayan bir ipe..

    Düşündüm,
    Seni düşündüm gece..
    Gece aydınlık..
    Çünkü sen geliyorsun
    Ve
    Kaplıyorsun gündüzün
    Elemini, kederini..

    Yazmak,
    Gündüz yazılmıyor ki,
    Kalem kara..

    Gece çoktan aydınlık,
    Ve
    Gündüz geceden kara..

    İpi bulamadım
    Ki
    Kurusun, ayan beyan
    Asılan iç donum..
    Geceden gözüme ilişmiş..
    Gündüz içimi karartmıştı.

    3 kuruşa da don mu, alınırmış..
    Altı üstü yattığım yer ile aramda,
    Bez parçasıydı,
    Yazılmış çarşafı saymazsak..

    Yazmak,
    Gecenin aydınlığında.
    Elbet ayık kafayla..
    Gündüzün karanlığı da,
    Çıtlatmadan olmuyor kafayı..

    Bulunur, bir halden
    Çare denen,
    Akdeniz iklimine has turunç..

    Belki de gece değildir,
    Ayan beyan..
    Gündüz
    Ve gerçekten aydınlıktır.
    Kim bilir..

    Bir taşın üzerindeyim,
    Elim çenemde,
    Dilim sırtımda..
    Turfada turunç,
    Hep aklımda..

    Yazmak,
    Diyerek başlıyorum söze,
    Ardı sıra hece hece,
    Dizeleniyor
    Mısralar ötesinden berikine.

    Ama yine de diyorum.
    Bir yazmaktır,
    Tutturdum gidiyorum..

    Yılmaz Karagöl
#20.07.2015 22:19 0 0 0