Tiyatroda ön sıradan bilet alıp sahnedeki oyuncuyla göz göze gelme gerginliği
Son güncelleme:
-
Selam millet, geçen akşam bizim buradaki ufak tiyatro salonunda bir oyuna gittim. Bilet alırken de tamamen şans eseri en ön sıranın tam ortasındaki o koltuk boştu. Ben de "oh ne güzel, sahneyi en yakından izlerim" diyerek hemen kaptım bileti. Ama başıma geleceklerden tamamen habersizdim tabii.
Oyun başladı, her şey harika gidiyor derken başroldeki abi birden seyircilere doğru yürümeye başladı. Sahnenin ucuna kadar geldi, tam benim önümde durdu ve gözlerimin içine bakarak felsefi bir tirat atmaya başladı. Arkadaşlar, o an hissettiğim gerilimi size tarif edemem. Göz göze gelmemek için yerdeki halının desenlerini ezberledim resmen. Adam konuşurken gözümü nereye kaçıracağımı şaşırdım. Kafamı azıcık sağa çevirsem oyunla ilgilenmiyor gibi görüneceğim, adama baksam sanki her an beni sahneye fırlatacakmış gibi bir his var içimde.
Sanatın İçinde Olmak Bu Mu Gerçekten?
Son zamanlarda bu interaktif tiyatro işi iyice çığrından çıktı gibi geliyor bana. Eskiden gider, karanlıkta koltuğumuza kurulur, oyunumuzu izlerdik. Şimdi her an bir oyuncu yanımıza gelip elimizi tutabilir, mikrofon uzatabilir ya da daha kötüsü sahneye davet edebilir diye tetikte bekliyoruz. Tamam, sanatın izleyiciyle bağ kurmasını ben de anlıyorum ama benim gibi sosyal anksiyetesi olan insanlar için bu durum resmen bir işkenceye dönüşüyor.
Hatta geçen sene bir arkadaşım sırf bu yüzden oyunun ortasında salonu terk etmek zorunda kalmıştı. Oyuncu gelip buna bir soru sormuş, bizimki de heyecandan kekeleyince bütün salon gülmüş. Haliyle çocuk bir daha tiyatronun kapısından geçmedi. Sanatı halka yaklaştıralım derken insanları kaçırıyorlar mı acaba diye düşünmeden edemiyorum.
Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda? Aranızda tiyatroda veya herhangi bir gösteride böyle sahneye çekilme korkusu yaşayan var mı? Yoksa "ne güzel işte, interaktif oluyor" diyip tadını çıkaranlardan mısınız? Gelin biraz dertleşelim.