Sanki Biri Hayatımı Gizlice İzleyip Şiir Yazmış
Son güncelleme:
-
Selam çocuklar, dün akşam kitaplığı düzenlerken eski bir şiir kitabı geçti elime. Sayfaları rastgele karıştırırken bir dizeye denk geldim, hani derler ya kalbine kıymık batmış gibi... Tam olarak o his işte.
Bazen insana öyle geliyor ki, şair o satırları yazarken sanki benim bugün yaşayacağım çaresizliği biliyormuş. Sadece edebi bir metin okumuyorsun da, senin içinden geçen ama bir türlü kelimelere dökemediğin o yumruyu biri senin yerine kağıda kaşla göz arasında döküvermiş gibi.
Bazı Satırlar Zamanı Gelince Anlaşılıyor
İşin garip tarafı ne biliyor musunuz? Ben bu kitabı seneler önce ilk aldığımda da okumuştum, hatta hiç etkilenmeyip kenara atmışım. O zamanlar dümdüz kelimelermiş işte benim için. Ama hayat insanı öyle bir yoğuruyor, öyle bir yerden vuruyor ki, aynı kelimeler yıllar sonra göğsüne bir taş gibi oturuyor.
İnsanın Kendi Yarasını Başkasının Dizesinde Bulması
Anladım ki yaşamadığın, canının yanmadığı şeyin şiiri sana geçmiyor arkadaş. Yaşanmışlık olmadan o dizeler sadece kafiyeli kelimeler silsilesi olarak kalıyor.
Aranızda bunu yaşayan var mı? Hangi şiir veya tek bir dize sizin için "bu adam tamamen beni anlatmış" dediğiniz o anı yarattı? Hani okuyunca bir anlık durup nefesinizi ayarlamaya çalışırsınız ya... Merak ettim, sizin yerinize kim konuştu?