Selam çocuklar, geçen akşam canım fena halde fırın sütlaç çekti. Dedim dışarıdan söylemeyeyim, evde kendi elimle yapayım şöyle mis gibi. İnternetten tariflere bir bakayım dedim, aman allahım... Önüne gelen nişastayı basmış, tatlıyı jöle gibi yapmanın peşine düşmüş.
Arkadaş, geleneksel usulde yapılan fırın sütlaçta nişastanın ne işi var Allah aşkına? Babaannelerimizin, annelerimizin yaptığı o kıvamlı tatlılar nişastayla mı oluyordu sanıyorsunuz?
İşin Bütün Sırrı Sabırda Gizli
Benim gözlemlediğim kadarıyla olayın olayı tamamen pirincin kendi nişastasını süte geçirmesinde bitiyor. Pirinci az bir suyla güzelce haşlayıp, tam yağlı kaliteli bir sütle kısık ateşte çektire çektire pişireceksin. Süt zaten kaynadıkça koyulaşıyor, pirincin kendi özü de kıvamı bağlıyor.
Ama tabii günümüzde kimse ocak başında 45 dakika süt karıştırmak istemediği için atıyor bir kaşık mısır nişastasını, 10 dakikada muhallebi kıvamına getirip "sütlaç yaptım" diyor. Bana göre o sütlaç değil, bildiğin sütlü muhallebi oluyor. Üstü fırında kızarsa bile o gerçek sütlacın damağa yapışan ferah dokusu kesinlikle kalmıyor.
Siz Hangi Taraftasınız?
Geçen gün evde sırf denemek için nişastasız yaptım, fırına sürdüm. Üzeri de hafif yandı, o yanık kokusuyla birlikte öyle bir lezzet çıktı ki anlatamam. Yiyen bir daha kase istedi.
Siz evde yaparken kolaya kaçıp nişasta ekleyenlerden misiniz, yoksa "az olsun ama gerçek usul olsun" deyip ocak başında bekleyenlerden mi? Aranızda tatlıya yumurta sarısı katanlar da var biliyorum, ona hiç girmeyeyim bile. Gelip bir tartışalım bakalım, kimler nasıl yapıyor?