Gece gece nereden aklıma takıldı bilmiyorum ama dün yatmadan önce kendi kendime mırıldanırken fark ettim. Biz günlük hayatta bazı deyimleri o kadar otomatik kullanıyoruz ki, kelimelerin gerçek anlamını gözümüzün önüne getirince ortam bir anda tımarhaneye dönüyor.
Mesela geçen gün iş yerinde bir arkadaş "Eşeğin aklına karpuz kabuğu düşürme" dedi. Bir an durdum. Bayağı bildiğin bir eşek var, durup dururken zihninde karpuz kabuğu beliriyor falan. Kafa gitti bende tabii, adamın yüzüne bakıp gülmeye başladım, ne olduğunu da anlayamadı garibim.
Kafada Canlandırınca Gerilim Filmi Gibi Oluyor
Düşünsenize, birisi size kendini kanıtlamak için gidip ağzıyla kuş tutuyor. Kafede oturuyorsunuz, eleman masaya ağzında canlı güvercinle geliyor ama siz "Yine de göze giremedin knka" diyorsunuz. Ya da sevinçten "etekleri zil çalıyor" lafı... İskoç etekli bir adamın koşarken şıngır şıngır ses çıkarması canlanıyor zihnimde, aşırı komik.
Veya şu "İki eli kanda olsa gelmek" olayı var. Oğlum bu bildiğin korku filmi sahnesi! Adam muhtemelen cinayet işlemiş, eller kıpkırmızı ama muhabbeti kaçırmamak için halı saha maçına yetişmeye çalışıyor.
Siz Hiç Böyle Detaylara Takılıyor Musunuz?
Bazen durup dururken söylenen lafın kelimesi kelimesine görseli zihnime düşüyor ve ciddiyetim falan kalmıyor. Kim uydurdu acaba bu lafları zamanında, nasıl bir bilinçaltı var anlamak zor.
Sizin de böyle tam kelime anlamıyla düşününce kafanızda çok garip sahneler oluşturan, resmen absürt bulduğunuz deyimler var mı? Aranızda bunu yaşayıp durduk yere kendi kendine gülen tek deli ben miyim yoksa?