Sanat Etkinliğine Tek Başına Gitme Çekincesi
Son güncelleme:
-
Selam millet, geçen hafta başıma gelen ufak bir olayı paylaşayım dedim. Bayağıdır takip ettiğim bir tiyatro oyunu vardı, bir türlü denk getirip gidememiştim. Sonunda bilet buldum ama kimi aradıysam bir işi çıktı, gelemedi. Eskiden olsa "amaaan tek başıma ne yapacağım" deyip bileti yakardım herhalde. Bu sefer gaza gelip tek başıma gittim.
O Foyer Alanındaki İlk Gerginlik
Salona girmeden önceki o 15-20 dakikalık foyer alanı beklemesi haricinde her şey mükemmeldi. Herkes çiftler halinde ya da arkadaş grubuyla muhabbet ederken elde kahveyle tek başına dikilmek başta hafif bir "acaba dışarıdan garip mi duruyorum" hissi vermiyor değil. İnsan ister istemez telefona sarılıyor o anlarda. Ama oyuna girdiğim an o his tamamen yok oldu.
Kendi Ritmini Yakalamak Gibisi Yok
İşin en güzel tarafı, etkinliğe tamamen odaklanabiliyorsun. Yanındaki arkadaşın sıkıldı mı, beğendi mi diye kafaya takmak yok. Oyun bittiğinde hemen kalabalığa karışıp kafana göre takılabiliyorsun. Hatta geçen aylarda bir resim sergisini de tamamen tek başıma gezmiştim. İstediğim eserin önünde 10 dakika durdum, beğenmediğimi saniyesinde geçtim. Kimseye uyum sağlamak zorunda kalmamak muazzam bir lüksmüş meğer.
Aramızda bunu alışkanlık haline getiren var mı? Yoksa "tek başıma asla bir konsere veya tiyatroya gidemem, çok garip hissederim" diyenlerden misiniz? Siz bu durumu nasıl aştınız?