Sokakta Tanıdık Görünce Telefona Sarılma Hastalığı
Son güncelleme:
-
Selam millet, geçen gün yolda yürürken tam karşımdan liseden bir çocuk geliyordu. Çocukla bir düşmanlığım falan yok ama öyle aman aman bir samimiyetimiz de hiç olmadı. Aramızda bir 30-40 metre var ve benim beyin o an direkt kırmızı alarm verdi.
Hemen elim cebe gitti, sanki dünyanın en acil mailini bekliyormuşum gibi telefonu çıkardım. Ana ekranda saçma sapan sağa sola kaydırıyorum, güya aşırı meşgulüm. Sonra göz göze gelmeyelim diye yolun kenarındaki ayakkabıcının vitrinine kitlendim. Çocuk yanımdan geçip gitti, ben de derin bir nefes alıp yoluma devam ettim. Sonra kendi kendime "Oğlum sen ne yapıyorsun ya?" dedim.
O 2 Dakikalık Zoraki Muhabbet Aklı
Düşününce aslında adama bir garezim yok, sadece o içi boş "Naber, ne yapıyorsun, görüşelim ya" muhabbetinden kaçıyorum. Hani iki taraf da biliyor o konuşmanın hiçbir yere varmayacağını. Hal hatır sorulacak, sahte gülücükler atılacak, "En kısa zamanda bir kahve içelim" denip o kahve asla içilmeyecek. İşte sırf bu 2 dakikalık yapmacık ritüeli yaşamamak için sokakta şekilden şekile giriyoruz.
Sizin Favori Kaçış Taktiğiniz Ne?
Benim gibi hemen telefona sarılanlar çoktur eminim. Ama aranızda aniden karşı kaldırıma geçen, ayakkabısının bağcığı çözülmüş gibi yapıp yere eğilen ya da göz göze gelmemek için fırına girip hiç ihtiyacı yokken ekmek alan var mı? Yoksa "Aaa selam naber!" deyip muhabbete dalan o rahat insanlardan mısınız?
Aranızda bunu sık sık yaşayan var mı, ne düşünüyorsunuz bu konuda?