Bir Şarkıyı Kötü Bir Anıyla Eşleştirip Çöpe Atmak
Son güncelleme:
-
Selam millet, dün akşam başıma gelen bir olay yüzünden bu konuyu açmak istedim. Kulaklığı takmışım, Spotify arkada karışık çalıyor; tam işe odaklanmışken birden o melodi girdi kulağıma. Yemin ederim elim ayağım buz kesti, istemsizce hemen elim telefona gitti ve skip tuşuna öyle bir abandım ki az kalsın ekranı kırıyordum.
İşin kötüsü, çalan parça müzikal olarak hayatımda dinlediğim en muazzam işlerden biri. Ama gel gör ki zamanında berbat bir ayrılık dönemimde sabah akşam arka planda bu çalıyordu. Aradan neredeyse dört yıl geçmiş, hayatımdaki her şey değişmiş ama o ilk üç saniyelik akustik gitar introsunu duyunca sanki dün o mutfakta oturup içim parçalanıyormuş gibi hissettim.
Şarkının Hiçbir Suçu Yok Ama Açamıyorsun
Beynimiz müzikle anıları öyle garip bir şekilde mühürlüyor ki bazen cidden hayret ediyorum. Şarkı mükemmel, sözler harika, düzenleme on numara... Ama sen o şarkıyı dinleyemiyorsun. Çünkü açtığın an sadece bir melodi değil; o dönemin havası, odanın kokusu, hatta o günlerdeki midene oturan o fiziksel ağırlık bile geri geliyor. Resmen kendi ellerimizle şaheser gibi parçaları zehirliyoruz.
Bazen diyorum ki oturayım, inatla üst üste 10 kere dinleyeyim de şarkının üstündeki o laneti kaldırayım, yeni güzel anılar ekleyeyim. Ama yok, o play tuşuna basmak bile resmen bir cesaret testi gibi geliyor insana. Şarkıyı resmen o kötü anıya kurban vermişiz gibi hissediyorum.
Bu Laneti Kırabilen Var Mı?
Ben kendi adıma o parçayı komple kara listeye aldım, artık denk gelince kaçıyorum. Peki aranızda bunu yaşayan var mı? "Şu şarkıyı aşırı severdim ama o dönemden sonra bir daha asla dinleyemedim" dediğiniz, köşeye atılmış parçalarınız hangileri? Bir de cidden merak ediyorum, üstüne gidip o negatif duyguyu silmeyi ve şarkıyı geri kazanmayı başarabilen oldu mu hiç?