Selam arkadaşlar, dün akşam bizim pederin evine gittim. Televizyonun karşısına geçtim, kanalı değiştireyim diye kumandayı elime bir aldım... Ulan bir baktım kumanda yine streç filmle sarılmış! Hatta köşe kısımlarına koli bandı çekilmiş, tuşlara basarken "fışır fışır" ses çıkarıyor.
Aklıma direkt çocukluğum geldi ya. Hatırlayanınız var mı bilmem, 2000'lerin başında bizim evlerde garip bir kumandayı koruma sevdası vardı. Eve sıfır televizyon alınırdı, televizyonun kutusu açılır açılmaz o kumanda mutfaktan getirilen streç filme itinayla sarılırdı.
O Streç Film Asla Sökülmezdi
İşin en absürt tarafı neydi biliyor musunuz? Kumandanın tuşları silinmesin, toz kapmasın diye yapılan bu işlem yüzünden biz o kumandanın kendi orijinal plastiğine yıllarca dokunamadık. Tuşlar eskimatın derken, üzerindeki o şeffaf film zamanla el terinden sapsarı olur, kenarlarından soyulmaya başlardı. Yine de evde kimse o filmi söküp atmaya cesaret edemezdi. Söken olursa evde kriz çıkardı valla.
Hele bir de o kumandanın arkasındaki pil kapağı tırnağı kırıldıysa macera yeni başlıyordu. Kapağın altına katlanmış gazete kağıdı sıkıştırıp üstünü siyah elektrik bandıyla sarmayan ev var mıydı acaba?
Geçen gün bunu düşünürken kendi kendime bayağı güldüm. Yani o kumandaları torunlarımıza miras bırakacakmışız gibi korumanın arkasındaki psikoloji neydi gerçekten hiç çözemedim.
Sizin evde de var mıydı bu furya? Ya da ailenizin hala vazgeçemediği böyle tatlı ama saçma alışkanlıkları var mı? Valla özlemişim şöyle eski günlerin geyiğini yapmayı, dökülün bakalım.