Kaldırım Çizgilerine Basmadan Yürüyen O Gizli Tarikat
Son güncelleme:
-
Selam millet, geçen gün yolda yürürken fark ettim de yaş 30'a dayandı ama ben hala yoldaki karoların birleşme çizgilerine basmamak için ecel terleri döküyorum. Hani dışarıdan bakan biri muhtemelen "Bu adam niye sek sek oynar gibi garip adımlar atıyor?" diye düşünüyordur ama elimde değil, o çizgiye basarsam sanki görünmez bir bomba patlayacakmış gibi geliyor.
Sizde de var mı bu durum bilmiyorum ama bende çocukluktan kalma fena bir alışkanlık oldu. Sadece çizgi de değil, bazı kaldırım taşları renkli oluyor ya, "siyah taşlara basarsam yanarım" diye kendi kendime gizli oyunlar kuruyorum yolda yürürken.
Kırmızı Taşlar Lavdır Mantığı
İşin komik yanı, bunu yaparken yalnız olmadığımı biliyorum. Bazen yolda karşıdan gelen birini izliyorum, adam takım elbiseli, elinde çantasıyla aşırı ciddi görünüyor. Ama adımlarına bir bakıyorum; çizgiye denk gelmesin diye adımı aniden uzatıyor ya da küçücük bir fırlama adımı atıyor. O an içimden diyorum ki "Tamam, bu da bizden."
Kulaklığı takıp müzik dinlerken yolu böyle mini bir oyuna çevirmek garip bir şekilde günün stresini alıyor benden. Hele bir de adımların ritmini tutturup tam taşların ortasına basarak ilerleyebilirsem değmeyin keyfime.
Aranızda Bu Deliliği Devam Ettiren Var mı?
Sadece ben mi böyle çocuk kaldım yoksa aranızda hala kaldırım taşlarıyla, evdeki parkelerle kapışan var mı? Ya da sokakta yürürken kendi kendinize uydurduğunuz başka saçma takıntılarınız var mı? Dökülün bakalım, yalnız olmadığımı hissedeyim biraz.