Hiç Dertsizken Bir Şiir Yüzünden Efkarla Dolmak
Son güncelleme:
-
Selam arkadaşlar, geçen akşam çayımı almışım, kafam rahat, günüm de gayet sıradan ve güzel geçmiş... Tam keyif modundayken raftan rastgele bir şiir kitabı çekip birkaç sayfa karıştırayım dedim.
Durduk yere, ortada hiçbir sebep yokken içime öyle bir ağırlık oturdu ki anlatamam. Hani sanki yılların dertli adamıyım da bütün yük sırtımdaymış gibi bir moda girdim bir anda. Ne bir ayrılık var gündemde, ne bir kayıp, ne de canımı sıkan somut bir şey.
Zihnin Bize Yaptığı Saçma Bir Oyun
Şiir öyle garip bir meret ki, senin o anki ruh halini veya ne kadar neşeli olduğunu hiç umursamıyor. Mantığı tamamen devre dışı bırakıp doğrudan insanın en diplerde kalmış, unuttum sandığı bir anısına ya da hiç yaşamadığı bir duyguya dokunuyor. Şair iki dize kurmuş, sanki içimdeki kapalı kapıları bodoslama kırmış gibi hissettim.
Bazen düşünüyorum da, keyfimiz yerindeyken şiir okumak duygusal açıdan tehlikeli bir spor olabilir mi? Tam her şey yolunda derken zihnimiz durduk yere kendine dert mi arıyor acaba?
Aranızda bunu yaşayan var mı hiç? Yani hayatınızda her şey tıkırında giderken tek bir dize yüzünden günün bütün neşesini duvara çarpan oldu mu? Yoksa ben mi fazla hassaslaştım bu aralar?