Yurtdışında Hadi Bir Çay İçelim Samimiyetini Aramak
Son güncelleme:
-
Selam millet, uzun zamandır kafamı kurcalayan bir konuyu buraya açayım dedim. Yıllardır farklı ülkelerden insanlarla takılıyorum, bir dönem yurtdışında yaşama fırsatım da oldu. Ama ne zaman yabancı bir lokal arkadaş edinmeye çalışsam garip bir duvara tosluyorum.
Bizde hani "kanka müsait misin, 10 dakikaya aşağıdayım" muhabbeti vardır ya, işte o olayın ülke sınırlarından çıktığın an tamamen yok olduğunu görmek bana acayip koyuyor. Adamla aylardır aynı işte çalışıyoruz, her gün kahve içip geyik yapıyoruz ama herif 3 hafta sonrasına randevu vererek sosyalleşiyor.
Planlı Yaşamak mı, Samimiyetsizlik mi?
Alman bir arkadaşım vardı mesela, çocukla bayağı iyi anlaşıyorduk. Bir gün iş çıkışı "akşam bir şeyler yapalım mı?" dedim, adam telefonunu çıkarıp takvimine baktı. "Haftaya Salı 18:30-20:00 arası doluyum ama sonrası uygun" dedi. Ulan ben daha bu akşam ne yiyeceğimi bilmiyorum, adam haftaya salının saatini rezerve ediyor!
Bizim kültürdeki o spontan gelişen dostluklar, çat kapı uğramalar ya da bir anda gaza gelip sabaha kadar dertleşmeler maalesef Batı kültüründe pek yemiyor. Her şey çok kibar, çok mesafeli ve belirli sınırlar dahilinde kalıyor. Bazen düşünüp duruyorum; acaba biz mi çok darlıyoruz insanları, yoksa onlar mı fazla robotlaşmış?
Expat Balonundan Çıkamamak
İşin komik yanı, bu durumu fark eden Türkler veya Akdeniz insanları hemen birbirini buluyor. Yurt dışındayken "lokal insanlarla takılacağım, kültürlerine entegre olacağım" diye yola çıkıp sonra yine İspanyol, İtalyan ya da Türk gruplarının ortasında buluyorsun kendini. Çünkü o sıcak duygusal frekansı soğuk ülkelerin insanlarıyla tutturmak deveye hendek atlatmaktan zor.
Aranızda yurtdışında yaşayıp da "harbi lokal arkadaş edindim, bizim memleketteki kankalarım gibi olduk" diyen var mı? Yoksa siz de benim gibi o yapay nezaket duvarına takılıp kaldınız mı? Birlikte dertlenelim biraz.