Kendi Sesinle Okuyunca Büyüsü Değişen Şiirler
Son güncelleme:
-
Dün gece yine uyku tutmadı, bizim tayfa bilir zaten benim gece mesailerini. Kitaplığı karıştırırken elime eski bir şiir kitabı geçti. İçimden okumaya başladım önce, bildiğin göz gezdiriyorum işte. Sonra nedense aniden durdum ve o dizeleri yüksek sesle kendi kendime okumaya başladım. Valla abartmıyorum, içimden okurken sıradan gelen o satırlar odanın içinde yankılanınca bir anda bambaşka bir havaya büründü.
Sözün Sese Dönüşme Anı
Gerçekten çok garip bir his. İnsan kendi sesinden duyduğu bir laftan etkilenir mi arkadaş? Etkileniyormuş işte. Zaten şiir dediğin şey biraz da sesle, nefesle tamamlanan bir şey galiba. Sayfada o şekilde sessizce duran kelimeler, sen onları seslendirdiğin an sanki canlanıyor, odanın ruhunu değiştiriyor. Hatta bazen durup kelimelerin vurgusunu veya tonunu değiştirip tekrar okuyorum, her seferinde bambaşka bir duygu çıkıyor ortaya.
Yalnızken Kendi Kendine Konuşmak Gibi
Aranızda benim gibi gece vakti evde herkes uyumuşken kenara çekilip kendi kendine fısıltıyla da olsa şiir okuyan var mı? Yoksa bu durum sadece bana özel bir delilik mi? Özellikle özlem veya kırgınlık anlatan satırlarda insan sanki o şiiri kendi yazmış da birine itiraf ediyormuş gibi hissediyor.
Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda? Hiç sessizce okuyup geçtiğiniz bir şiiri sesli söyleyince etkisinde kaldığınız oldu mu?