Bir Şey Almadan Mağazadan Çıkarken Gelen O Suçluluk Hissi
Son güncelleme:
-
Selam arkadaşlar, geçen gün yine başıma geldi, buraya yazayım dedim. Küçük bir kıyafet mağazasına girdim, öyle öylesine bakınıyorum. Çalışan arkadaş hemen geldi "Nasıl yardımcı olabilirim?" falan dedi. Ben de klasik "Teşekkürler sadece bakıyorum" cümlesini kurdum. Ama işte o an stres çarkları dönmeye başladı bende.
Yaklaşık 10 dakika stantların arasında gezindim, gerçekten alacak hiçbir şey bulamadım ve kapıya doğru yöneldim. O an kapıya yürürken yüzüme anlamsız bir hırsız değilim ben ifadesi oturuyor. Ellerimi hemen ceplerimden çıkarıyorum, güvenlik görevlisiyle göz temasından kaçınıyorum. Sanki montumun altına bir şey saklamışım da yakalanmaktan korkuyormuşum gibi garip bir beden diline bürünüyorum. Hani kasadaki eleman arkamdan "Hop hemşerim nereye!" diye bağıracakmış gibi bir his geliyor.
Neden Kendimizi Suçlu Hissediyoruz?
Aslında cebimdeki parayla içeri girip, ürünü beğenmeyip çıkan özgür bir tüketiciyim yani, mantık bunu söylüyor. Ama o kapıdaki sensör ötecekmiş korkusu ve çalışanların arkamdan "Girdi o kadar baktı, bir şey almadan gitti" diye düşüneceği hissi beni benden alıyor.
Hele bir de dükkan küçükse ve içeride benden başka hiç müşteri yoksa... İşte o zaman durum tam bir işkenceye dönüşüyor. Sırf ayıp olmasın, çalışan çocuk boşuna ilgilenmiş gibi olmasın diye ihtiyacım olmayan en ucuz çorabı veya anahtarlığı alıp çıktığımı bilirim ben.
Bu Durumdan Kurtulmanın Bir Yolu Var mı?
Son zamanlarda kapıdan çıkarken kendi kendime ihtiyacım yoktu ve çıktım telkini yapmaya çalışıyorum ama yine de o kasaya bakmadan hızlı adımlarla dışarı kaçma dürtüsünü tam olarak yenemedim.
Aranızda bu saçma hissi yaşayan var mı yoksa "Beğenmedim çıktım kardeş" rahatlığında takılanlardan mısınız? Şöyle kapıdan elini kolunu sallayarak sıfır vicdan azabıyla çıkanların taktiği varsa alırım valla.