Dini Konularda Çevremle Tartışmayı Neden Bıraktım
Son güncelleme:
-
Selam arkadaşlar, uzun zamandır kafamı kurcalayan ama bir türlü kelimelere dökemediğim bir konuyu açmak istedim bugün.
Eskiden ortamlarda, aile içinde veya arkadaşlar arasında dinle alakalı bir konu açıldığında hemen atlardım. Birisi yanlış bir şey söylediğinde doğrusunu anlatayım, bir ayet veya hadisle olayı çözeyim diye çırpınıp dururdum. Bende hep bir "herkese doğruyu göstermeliyim" hevesi vardı anlayacağınız.
İşin Sonu Hep Aynı Yere Çıkıyordu
Sonra ne mi oldu? Geçen yıl bir aile oturmasında bir akrabamla girdiğim o gereksiz tartışmadan sonra durup düşündüm. Ne o benim dediğime geldi ne de ben onun üslubuna tahammül edebildim. Kalpler kırıldı, ortamın neşesi kaçtı, üstüne bir de eve dönünce ben içimdeki o huzursuzlukla baş başa kaldım. Yani ne dine bir faydam oldu ne de o insana.
O gün kendime bir söz verdim: Kimse benden fikir istemediği sürece dini tartışmalara girmeyeceğim. Dini bir iddia gibi savunmak yerine kendi halimde yaşamaya odaklanacağım dedim.
Suskunluk Garip Bir Huzur Getirdi
İnanın bunu yaptıktan sonra kafam öyle rahatladı ki... İnsanları ikna etme yükü omuzlarımdan kalkınca dinle olan ilişkim samimileşti. Zaten fark ettim ki insanlar bizim söylediklerimizden çok duruşumuza ve ahlakımıza bakıyor. Sen ne kadar konuşursan konuş, kendi hayatında o inceliği gösteremiyorsan sözün hiçbir hükmü kalmıyor.
Siz bu konuda ne durumdasınız? Ortamlarda dini muhabbet açılınca hemen dahil olanlardan mısınız, yoksa benim gibi kenara çekilip izlemeyi seçenlerden mi? Aranızda benzer bir kırılma anı yaşayan var mı?