Evde Anne Babanın Eski Şiir Defterini Bulmak
Son güncelleme:
-
Selamlar herkese, geçen pazar annemlerin evinde eski dolapları ayıklarken başıma gelen ve günlerdir aklımdan çıkmayan garip bir hissi sizinle paylaşmak istedim.
Baza altından çıkan sararmış, kenarları kıvrılmış o çizgili defteri elime aldığımda sıradan bir fatura ya da hesap defteridir diye düşündüm önce. Fakat sayfaları çevirince babamın o hafif yana yatık el yazısıyla, muhtemelen yirmili yaşlarının başında yazdığı sayfalarca şiir çıktı karşıma. Hani şu her akşam haberleri izleyip erkenden koltukta uyuyakalan, hayatında duygusallığa gram yer yokmuş gibi sert duran babam...
Meğer Onlar da Bir Zamanlar Paramparçaymış
O sarı yaprakları çevirirken üstüme öyle ağır bir his çöktü ki tarif etmesi cidden çok zor. Dizelerde öyle bir kırgınlık, öyle derin bir terk edilmişlik ve aşk acısı vardı ki "Bu satırları yazan adam kim?" dedim kendi kendime. İnsan anne babasını sanki dünyaya hep kırk beş yaşında, hep dertsiz, duygulardan arınmış ve sadece evin düzenini sağlayan birer figür olarak gelmiş gibi kodluyor kafasında.
O mısralarda tamamen savunmasız ve canı fena yanmış bir genç duruyordu karşımda. Kime yazıldığını bilmiyorum; belki anneme, belki de adını tarihin unuttuğu bambaşka bir sevdaya... Bazı satırlarda tükenmez kalemin ucu kağıdı öyle sert yırtmış ki, adamın o geceki çaresizliği kırk yıl sonra resmen parmak uçlarıma geçti.
İnsanın En Gizli Sırrına Ortak Olmak Gibi
Defteri hiç bozmadan, sanki bir günaha ortak olmuş gibi usulca yerine koydum. Sonra gidip salonda sessizce televizyona bakan babama baktım uzun uzun. Tabii ki hiçbir şey söyleyemedim, yüzüne vuramazdım bunu. Ama içim burkuldu arkadaşlar. İnsan yüreğini kağıtlara dökecek kadar yoğun hissettiği o delikanlı çağlardan geçip, nasıl sadece emekli maaşını ve hayatın gündelik dertlerini düşünen birine dönüşüyor?
Aranızda hiç böyle bir şeye denk gelen oldu mu? Anne babanızın veya hiç beklemediğiniz bir yakınınızın eski bir şiirine çarpıp afalladığınız anlar var mı?