Evet. Benim de beklentilerim var.
Ama bu beklentilerin olması, çok zor.
Çöle düşmüşün hayalleri gibi.
Aslanın ağzındaki tavşan misali.
Belki de bağrışıyorlar,
İçin için ağlıyorlar.
Ama elden ne gelir?
Hepsi de imkansız.
Biliyor musunuz?
Benim hayal gücümün kuvvetini.
İşte, bunlar o veledin ürünü.
Yani made in Şeref Sağlık.
Dedim ya!
Uçsuz bucaksız hayaller.
Ne başı belli,
Ne de sonu.
Uyurken dahi aklıma bir şey geliyor.
Yine bir beklenti.
Hoplayıp zıplıyor.
“Beni de iste, beni de dile!” diye.
Ama olmaz ki canım!
Beklenti limitim dolar sonra;
Daha şimdiden,
Bu bacak kadar boyumla,
Limit doldu oldu.
Ne yapayım ben şimdi?
Kolumu açsam Türkiye misali limitçiye,
Vermez...
Cevabını biliyorum.
“Yürü git lan!” olacak.
Avrupa Birliği’nin yaptığı gibi.
Açıkçası korkuyorum.
Beklentin mi var, derdin var arkadaş.
O kadar...
Yahu bir şey istesen, başına biniyorlar.
“Limit doldu!” diyorlar.
Ana. Olmaz ki canım!