deste
Üye
04.09.2007
Er
472
Er
472
Hakkında
-
Deste arkadaşıma ve Nuri Can hocama teşekkürümle... Deste arkadaşımın önerisiyle aranıza katıldım ve onun yardım ve tarifiyle bu sayfa oluştu. Herkese selam ve sevgi...
Asıl ben teşekkür ederim Dilaracığım. beni kırmayıp aramıza katıldığın ve bu güzel eseri bizlerle paylaştığın için...
-
Konu: Tan GözlerinSenden sonra
Boş odalara hapsettim kendimi
Acımı kalbime sakladım
Anılarımın bile gözünün yaşına bakmadım..
Elinize Emeğinize sağlık deyim...
- Her Leyla ya bir Mecnun gerek sözü boşuna söylenmemiş... Tebik ve teşekkürler...
-
Konu: Aşkım Sana EmanetEmeğiniz pırıl pırıl diyeceğim yok. Şarkı sözlerini biraz garipsedim, namusum sana emanet gibi bir şey, ki bu söz kadınları aşağılayıcı bir sözdür bence. Farkındaysanız ülkemizde aşkıma ihanet etti diye kadınını, kızını, kardeşini öldürenden geçilmiyor ve her ne hikmetse namusumu temizledim ayaklarında doğru dürüst cezada verilmez.
Emeğine teşekkürler...
-
Konu: Adaletsiz secimİnce duygularla bezenmiş bir sunum. Tebrik ve teşekkürler
-
Gitme ben sana kalbimi verdim
Sabah erken terminale indim. Elimde tek gidişlik biletim. Çantamı yere bırakıp öylece beklemeye başladım. Bilinçsizce gözlerim etrafı tarıyordu, biliyorum beklemiyordun ama yinede gözlerim seni arıyordu eskiden kalma bir alışkanlıkla... Yolların yıllara, yılların yollara karıştığı bir zaman düşlüyorum. Sen uzun bir zaman önce gitmiştin bu şehirde biliyorum ama inatla gözlerim seni arıyordu yine de, arada geçen bunca zamana rağmen...
Soğuktu, Ankara'ya kar yağıyordu, üşüyordum... Benim de düşlerim yağıyordu Ankara'ya... Ellerimi cebime soktum bir süre öylece bekledim... Sanki biraz sonra bir köşeden çıkıp gelecektin, sadece birazcık geç kalmıştın; koşarak çıkıp merdivenleri gelip sarılacaktın hasretle...
Biliyorum uzaklardasın şimdi... Kimlerlesin kimbilir, yalnızsın belki de benim gibi şu an? Oralar da soğuktur belki, üşüyor musun? hala canını sıkıyor mu bir ömür tükettiğin bu hayat kavgası..?
Beni sorma! Suyu tükenmiş limanların denizlerine yürüyüp duruyorum hala... Hayatımın sesi kısılmış, yaşlanmış dudaklarımdaki kelimeler, kimse anmıyor, aramıyor artık beni... Unutulmuşum anlayacağın...
Beklerken gözlerin geldi gözlerimin önüne, dudakların, duruşun, gülüşün, sevgiyle bakışın... Sonra aklım ayrılığın bir burgu gibi işlediği yüzüne bakmaya, elini tutmaya korktuğum günlere gitti. Burgu ağır ağır işliyordu içime, ağır döndüğü içinde daha çok acıtıyordu... Ah kahrolası gururum, kahrolası kalbim, gitme kal diyemedim sana, gitme kal demeye varmadı dilim.
Bir sevda dudağında tutsak kaldı özlemim
uzun kara trenler alıp götürdü seni
hasret boyu uzayan raylara döküldü gözlerim
bütün insanlar ağladı sen giderken.
bütün istasyonlar gözyaşlarına boğuldu
bir ben ağlamadım inanki, bir ben
ince bir duman gibi kaybolup gittin
Bir ezginin müziği doluyor kulaklarıma, içim ürperiyor Kalabalıkların arasında bir nehir gibi süzülüp gidiyor uzaklara kalbim. Hoşça kal sesleri yankılanıyor kulaklarımda Birazdan herkes ayrı ayrı trenlere binip ayrı ayrı yönlere, farklı amaçlara gidecek. Tıpkı hayatın kendisi gibi.
İnsanın bekleyeni varsa, gitmekte, dönmek kavuşmak kadar güzel.
Sen gittiğinden beri hayatın bir anlamı kalmadı benim için.
Yıllardır bu terminale her gelişimde aynı acıyı duyarım, aynı özlemi hissederim, aynı hüznü yaşarım... Oysa aradan uzun yıllar geçmişti ama her şey daha dünmüş gibi gözlerimin önünde canlanıyordu...
Ne zaman bu terminale insem içim burkulur, gözlerim durup durup dolar. Her esen yelde, yağan yağmurda, çağlayan ırmakta, uğuldayan ormanda senin kokunu duyarım...
Her esintide soluğunu hissedip, içime ferahlık dolar ve her yokluğunu yokladığımda ruhum sızlar.
Çekip gitmiştin kalbinin bütün kapılarını kapatarak ardında.. Yokluğun durmadan büyüdü içimde. Günler aylar, yıllar geçip gitti ardına bakmadan ama sen yoktun gelmiyordun... Gelmiyeceğini biliyorum, beklemem nafile ama yine de köşe başlarına bakıyorum belki bir köşeden çıkar gelirsin diye...
Ellerim cebimde ağır ağır yürüyorum caddelerde, belki yetişirsin diye arkamdan, gözlerimi kapatırsın yine iki elinle... Ah kahrolası dilim, kahrolası hayat, gitme kal demeyi gururuma yediremedim... İçim ürperiyor, titriyorum ama üşüdüğümden değil.... Sensizliğimden, bu kalabalıklar içindeki yapayalnızlığımdan...
oysa seni sevdiğimi söylememiştim daha
sensiz yaşamayacağımı,
sana aşkımı anlatamamıştım
gitme kal, giden ben olayım
gitme kal diyemedim
kahrolası gururum, kahrolası dilim
Özlem tek yönlü bir yol işte gidip de dönmeyen... Uzaktasın oysa ki, bir ömür kadar biliyorum... Ve sen bir yel gibi esip gittin hayatımda ardına bakmadan, ben yelkenleri kırık tekneler gibi bakakalmıştım ardından yorgun denizler üzerinde...
Seni ne zaman ansısam bir hüzün şarkısı kırılır kalbimde; hiç unutamadım ki seni zaten, yıllar oldu buraları terkedip gideli, yıllar oldu ayrıyız, dudaklarımız biribirinden uzak, bedenlerimiz, ellerimiz, gözlerimiz uzak. Oysa aşk karşılıklı sevmektir, dokunmaktır, gerçek aşk paylaşmaktır hayatı. Hala kulağım sesinde, gözlerim etrafta seni arıyorum, çok uzaklarda olduğunu ve gelmeyeceğini bile bile... Kırık bir tebessümdür anımsadığım, bir sevda türküsüydü adın... Herkese bir şeyler verilir belki ama ben sana kalbimi verdim... Kalbimi de alıp gittin beraber uzaklara...
gittin hayallerim ardında yaprak yaprak düşüyordu
bir çocuk üşüyordu elleri cebinde
dalında bir gelincik ağlıyordu
bir dağ yanıyordu içimde
gitme, gidersen baharda git
sonbaharda gitme
yapraklar düşmesin ardında
diyemedim
kızdım,bağırdım, haykırdım, isyan ettim
yine de seni sevdiğimi söylemedim
kahrolası gururum, kahrolası dilim
gitme kal diyemedim
Çekip gittin hayatımdan düşlerimi ve anılarımı sarsarak.. Kahrolası hayatımda artık mutluluk olmayacak, teselli olmayacak. Hep bir boşluk, hep acılar, hep hüzünler olacak...
Şimdi güz sonu, kışa giriyoruz ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Dört mevsim çiçek açtın kalbimde, taze bir yaprak gibi yeşildin, sevgi çiçeğiydin, üzerine çiğ taneleri düşmüş kırmızı güldün, maviydin, beyazdın, bütün renklerde sevmiştim seni... Bir masal çiçeğiydin sen...
Seni severken hayatı da sevmiştim ben, dünyayı da, insanları da...
Uçup gitti sevgi kuşları hayatımda. Günlerin, gecelerin tadı kalmadı. Leylası kaybolmuş bir mecnunum, hiçbir çöl kabul etmiyor beni artık, Soğuk karanlık gecelerde kayıp çocuk resimleridir hüznün bir başka adı gözlerimde. Gittiğinden beri kayıp içimdeki çocuk... Ey kahrolası ben... kahrolası hayat... Kahrolası kalbim, kahrol......
bir rüzgara açarım şimdi kalbimi
bir de sulara
alıp getirsinler diye sevgimi sana
bir tutam sevgiydi yaşam kalbimde
bir yudum hasret oldu
döküldü gözlerimde tane tane
gittin,
bir tren garında
ömrümü de rayların arasında alıp gittin
dizlerim, ellerim, yüreğim paramparça şimdi
Nuri CAN.
- harika bir sunum refik bey, emeğine sağlık
-
.
Sen Hiç Rüzgara Bıraktın mı Hayallerini?
Yıldızlara çıkmak isterken
sen hiç gayya kuyularına yuvarlandın mı?
sunağa yatırıldı mı kirli pazarlarda saflığın
aldatıldın mı her defasında
aldandın mı?
Denizi kirletilmiş martılar gibi,
uçmak isterken mavilere
zehirli oklar saplandı mı kanatlarına
parçalandı mı yüzündeki hüzün
battı mı yüregine kırıkları...
....////
Bir uçurum kenarındayım
acılı rüzgarlra bıraktım hayallerimi
bağırsam sesimi duyar mısın?
uzatır mısın elini?
alır mısın beni bu kör kuyulardan?
Uçurumun en ucundayım ah!
çağırsam rüzgarlara karışır sesim
sen hiç tipi, borana tutuldun mu baharında?
titredin mi ayazda kanadı kırık bir kuş gibi?
kar nedir, kış nedir, fırtına nedir bilir misin?
Sen hiç kırıldın mı sevdiklerine,
bir bıçak gibi yüreğine saplandı mı gözyaşların?
penceresiz, ışıksız, soluksuz kaldın mı?
kahırlı nehirlere sarkıtıp kimsesizliğini,
alıp bastın mı bağrına yalnızlığını?
bağırıp, çağırdın mı sağır kayalardan aşağı çaresiz?
Saçı ağarmış hayaller, nemli kirpiklerle,
uçurumları başucuna koyup yattın mı?
nara attın mı çıkıp gam dağlarından aşağı?
okşadın mı saçlarını acılı rüzgarların
boranlara, kasırgalara sarıldın mı çaresiz?
düştün mü dalından kınalı yapraklar gibi
sarsılıp, savruldun mu uçurumlardan?
yoruldun mu anılara sarılamayacak kadar?
Sen hiç unuttun mu doğadaki renkleri
beyazı, maviyi, yeşili, alı,
bir çöl akşamında kararıp kaldı mı düşlerin?
yüreğinde ışık kırıntıları sızladığında,
ıslak gözlerle baktın mı uçurumlardan aşağı?
ağladın mı yaralı bir ceylanın gözlerine bakıp
yandı mı yüreğin senin de kızıl korlarda
bir yeraltı ırmağı gibi kanadın mı gizli gizli?
Çiçekler gibi büyütüp
bir gün solacağını bilmeden
doldurdun mu yüreğine çocuklarını...
eylülde kar olup yağdın mı?
bulut olup ağdın mı?
kahır olup ağladın mı?
sonra sustun mu solgun bir gül gibi mahsun?
kırılmış gelincikler gibi büküldü mü boynun?
Kirpiklerine sakladığın sağanaklar
sel olup aktı mı yüreğine?
yıkandı mı gözlyaşların hüzünlü denizlerde
Sen hiç gayya kuyularına düştün mü
üşüdün mü eylülde
kar nedir, kış nedir, fırtına nedir bilir misin?
Şiir Ve Resimler:
Nuri CAN
(*) gayya kuyusu cehennemde bir kuyu olduğuna inanılır. Günlük hayatta ise,
içinde karışık, kötü işlerin döndüğü yer manasında kullanılır.
[main-arkaplan-muzik]277[/main-arkaplan-muzik]
.
-
ellerini ellerim hissetmiyor ya,
ellerim çok üşüyor anne...
yine gece oldu
ışıklar bir bir sönüyor
ben karanlıktayım
o ışığımı da götürdü anne...
Teşekkürler
-
Konu: Bir Tomurcuk Gül AşkınaUyarınız için teşekkür ederim Refik bey, Nuri Can hocamın resimlerine kıyamadım, ama bir dahakine deneyecem. Üstelik bu konularda pek yetenekli de sayılmam. saygıyla...