Kavruldum bir yaz akşamında
Gözyaşlarımla serinletmeye kalktım her bir zerremi
Gözlerimi kapadım sonra tüm gerçeklere
Görmeyeyim istedim aşkın kahpeliğini
Acısını hissetmeyeyim dedim
"Bu da geçecek"yalanını söledim
Bilmem kaçıncı kez kalbime
Geçmeli....Geçmek zorunda...
Geçen hiç bir şey yok oysa!
Sen yoksun işte!
Gecelerce çaresiz bekleyişlerim varki işte tek gerçek
Mutluluk Kaf Dağının ardına gizlenmiş sanki
Ve gidilesi tüm yollar kapalı
Atlasam Anka kuşunun sırtına
Elimi uzattığım dallar gibi kurur,yok olur bilirim
Kaf dağı uzak
Yollar kapalı
Mutluluk mu?
O da imkansız şu saatten sonra!
Gelmedin işte...
Koskoca bir okyanusun ortasında yapayalnız bıraktın beni
Anladım bir kez daha
"AŞK HEP KANATIYOR YÜREĞİ"
Ve
Hiç gelmiyor beklenen
Bekleyene ise...
Düşüyor çaresizce tüketmek günleri,geceleri...
Mesafeler var aramızda
Kahrolası mesafeler
Kilometrelerce,insafsızca
Sevgi için engel değil ama, olamazda
Dağlar ardarda verip ayırsada bedenlerimizi
Kalplerimizi ayıramaz asla
Aynı gökyüzünü paylaştıkça
Yanyana sayılırız
Özlemler yüreğimizi kavursada
Ortak noktalarımız var işte
Aynı geceye uyumak,aynı güne uyanmak
Aynı güneşte ısınmak,aynı ateşte kavrulmak gibi
Bu ortak noktalar la bile
Ben
Ve
Sensiz düşüncelerin verdiği özlemleri
Yetmiyor bazen avunmaya ama
Güneş ikimizide ısıtıyor ya
Tıpkı seni düşündükçe
İçimin ısındığı gibi...