Herşeyden vazgeçtiğim an bir çift göz farkettim.
O eskiden kalma dik kafalı,
Hep aydınlıktan taraf,
Çığlık çığlık bana bağıran gözlerini..
İçimde bi yerlerde titreyen karanlıktan sıyrılıp,
Düşlerimden sızarak kendime yasaklanmışlıgından geçti..
Sesim oldu sonra..
Fırtınalı zamanlarımda sığınılacak bir liman..
Halatlarını defalarca çözmeme rağmen ısrarla kıyılarıma vurdu,
Sular çekiliverdi birden,
Kayalara çarptı olanca hızıyla
Ve ellerim son nefes telaşıyla dağılan her bir parçanı tekrar önüme koydu ..
Şimdi vazgeçmişliğin bir gölge boyu uzağında bile değilim,
Kabuslarımdan kaçarken ayaklarıma dolanıp,
Defalarca yere çakılmamı sağlayan o gözleri,
O haliyle saklarım yine bana kalsa ..