İkinci sınıf bir kadın...
Akıtıyor yol boyunca rimellerini
Tıpkı kalabalık bakışları gibi
Hüzünlü operalar, eşlik ediyor ona
İkinci sınıf bir kadındı o
Bu gece, en hüzünlü aryayı çalabilirim dedi
Dipten geliyordu sesi neye benziyor desem
Lirik bir rüzgârı andırıyordu kokusu
O şimdi, anayurduna dönmek isteyen hüzünlü bir opera
Perdelerin rengine boyanıyor kapılar
Kitapların arasına sıkışan kokusuz şair'ler;
Bana yalnızlığın operasını çalabilir misiniz?
Kusuyor zehrini içine
O şimdi nerde?
Varlığı hangi mevsimde?
Sen her gece şuramda, göğsümün ana yurdunu işgal ediyorsun
Uğruna tüm şarjörleri boşaltabilirim beynine!
Sözlerin tetiği çekmemi kolaylaştırır
Vurabilirim aniden karşımda seni!
Umay