hiç sevmem sessiz vedaları!
gece ardında iz bırakmalı,
ve güneş sabaha umut...
tüm alaca karanlıklar,
kana bürünmüş yaralar,
içerisinde bir tohum saklar,
kardelen gibi... Senin gibi...
paramparça edilmiş bir yürek benden kalan,
ve afetler zincirinden bir kaç söz,
bermuda şeytan üçgeni,
anlamsızlıkta bir kayıp
anlayamazsın ey yar...
hiç sevmem sessiz vedaları...
yağmurlar yağmalı gözlerimden,
yıldırımlar düşmeli yüreğime...
zangır zangır titremeli ellerim,
ve hissetmelisin benim kadar
iz bırakmalı vadiler açmalı yüreğine
ilk defa dökülen gözyaşlarım,
yaralamalı seni de içime düşen yıldırımlar...
hiç sevmem sessiz vedaları...
belki aşk dediğin 'mutlu ol' diyebilmektir,
fakat bir yaprak olamam sonbahar rüzgarında,
kök salar bir çınar olurum,
yıkılırım enkaz gibi üzerine...
susma yar!
ya gece ol, örtün üzerime,
esip kavurayım ortalığı...
ya da kardelen ol,
umut ol yarınlarıma...
bilirsin hiç sevmem sessiz vedaları,
ve yaşayamam ölümüne olmayan sevdaları...