@ıssızada adlı üyeden alıntı:
emeğine, yüreğine, bekleyişine sağlık.
ömrümce beklenilenin değip değmediğini hep düşündüm. ve inan kavunun hırsızı hep kışın belli olunca anladım ki değmiyormuş hiç biri.
çünkü hepsi insan. çiğ süt emmiş. nefsi var, zaafı avr, kendine has özlemleri, hesapları, planalrı ve hayattan beklentileri avr. nasıl ki bazılarının genel kapasitesi bizim beklentilerimizi karşılamıyorsa belki bizim de yekunumuz onun beklentilerine denk düşmüyordur.
hayır. inan beklemeye de, boşa üzülmeye de, kalpte kimsenin görmediği fırtınalar, boranlar yaşamaya da gerek yok ve değmiyor hiç kimse.
aşk dediğimiz de, sevgi dediğimiz de kendi içimizde büyüttüğümüz nadide bir çiçek. karşımızdakini o çiçeği bizim gibi görüyor, bizim gibi değer evriyor sanıyoruz. değil. o da o anda kendi içinde büyüttüğü farklıve kendine has nadide bir çiçeğin derdiyle meşguldur.
hani şair demişti ya:
ikimize yeter sanmıştım ikimizin toplamı...
işte öyle bişey. yetmiyor o iki kişinin toplamı. milyarlarca minik detaydan kaynaklanan sebep var. mutlaka bir yerlerindne çatlıyor baraj. her bir çatlak yıkmasa da barajı; çatlakların toplamı bir afete dönüşebiliyor koca barajın içten yıkımıyla. enkazında her iki taraf veya yalnız bir taraf kalıyor olsa da neticede can acıtan bir birikimdir bu sevgi, aşk ya da beklemek dediğimiz birikinti...
eeee. eğrisiyle, doğrusuyla hayat işte...
Orijinali Göster...