Ağaç dalları gelişip büyürken, çevrelerinde kendi cılız bedenlerine destek olsun diye, güçlü bir dal, sağlam bir gövde ararlar, tutunacak. Bir müddet ömürleri böyle geçer, vakit gelir, su yürüdüğünde en uçtaki yaprakalrına kadar, köklerini daha sağlam tuttururlar toprağa. Karşılarına çıkan kaya parçalarını kırar, parçalar toprağa karıştırılar ve sonunda, kendi ayakları üzerinde, yani güçlü gövdeleri üzerinde dimdik dururlar. Kılavuzlarına yük olmayı bırakırlar. İnsanın kendini tanıması ve başkalarına, başka insanlara, başka varlıklara, başka canlılara, kısaca dünyaya hizmet etmesi.... Ve dünyaya sunacağı hizmetinde en çok sevdiği yolu keşfetmesi, mutluluğun kilometre taşlarından yanlızca biridir. İnsanlara kendinizden bir şeyler vermek, ne verebileceğinizi bilmek, vermek için üretmek... gerçekten yaşamın temel unsurlarından biri, yaşanabilecek en büyük mutluluklardan biridir. İnsanlardan siz birşeyler alıyorsanız ve bunu her zaman yapıyorsanız, belki de onları tüketiyor olabilirsiniz. Size sunulmuş olanların karşılığı olarak, artık siz de başkalarına vermeye başlamalısınız. Şimdi siz de birilerinin kulaklarına "kara bulutlar kaybolacak" diye fısıldamalı ve umutla doldurduğunuz bir kalbin huzurunu paylaşmalısınız. En çok gerektiği zamanlarda, en çok gereken yerlere mutluluk taşımalı ve aynı sevinci içinizde hissetmelisiniz. Kimbilir hangi zorluklarla biriktirdiğiniz tasarruflarınızı paylaşmanın engin cömertliğini, size taşıdığı duygu zenginliğiyle birlikte yaşamalısınız. Adım atmakta zorluk çeken birinin tepeye ulaşmasını sağlamalı ve baha ölçülemez bir dostluk edinmelisiniz. Ve en sonunda her sabah uyandığınızda, zorluklarla dolu başarı yolunda nasıl kazanacağınız sorusunun artık cevabını bulmalı, verdikçe daha çoğunu aldığınızı bilerek kendinize " önce hizmet " demelisiniz. Biz de, yani insanoğlu, gelişmek, dünyamızı geliştirmek için, destekler alırız, güçlü bulduğumuz kişilerden. Yıllar geçer, almaya, cephanelerimizi biriktirmeye devam ederiz. Yine yıllar geçer, o bitmez tükenmez hazineler, bilgilerini, bilgeliklerini sunmaya devam eder, biz de suya kanmazlar gibi, almaya, almaya devam ederiz. Farkında bile değilizdir belki ama, bilgi kullanmak içindir, fayda sağlamak için..., önce kendimize, biz kuşandıktan sonra dünyaya. Elde olanları, yıllarca biriktirdiklerimizi kullanmadıktan sonra, hazinelerini biriktirip biriktirip, kapalı kapılar ardında kilitleyen, büyük cimrilerden ne farkımız kalır? Cömertler, nadide buluşlarını, fikirlerini bizimle paylaştılar, ne dersiniz kendimize saklamamız için mi yoksa!! Yoksa, bütün dünya ağız olup, aynı şeyleri söyleyip söyleyip dursunlar diye mi? Düşünce ve bilgi en değerli hazinedir; verimlilik, elde olanı son zerresine kadar, en iyi ve uygun şekilde değerlendirmek, ne yapacağını nasıl yapacağını çok iyi tahlil etmek demektir. Yıllarca yoğrulan, donanan kişilerin önünde-sonunda kendi ürünlerini sunması gerekir. Sunmazsa...., yılların emeği boşa gitmiş, ekilen çekirdek yeşermemiş, işi tekrardan ibaret olan renkli kuşlar kadar süslü biblolar, arz-ı endam etmişler demektir. Ziya paşa gibi söz söylemeli kısa ve keskin: Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz, Kişinin görünür rütbe-i aklı eserinde.