Bir Avuc Mavi Sözler
Son güncelleme:
-
Yalnızlık düştü yine payıma
Yalınayak yürümek gibi soğuk betonlarda
Üşümek yorulmak ama yinede yürümek korkusuzca
avuçlarıma hapsettim Kaçak düşlerimi
Kaçarlarsa düştüğüm gündür o gün yine yalnızlığa
Denizler kadar büyük
Öfke kadar ani
Ormanlar gibi sık
Çaresizlikle arkadaş
Yağmurla yoldaş
Toprak gibi benden
tek bir soluk gibi derin bir yaLnızLık..
Ve sonra günde Beş vakit dinlenmek
Unutmak yalnızlığı
Baktım şimdi uzaklaşıyor yalnızlık yalınayak ve mahzun
Uzaklardan bir ses duyuluyor bir nefes gibi
Ezan sesi
huzur gibi..
-
Yar demişim sana Yar!
Değişir mi bu karar?
Benim ne anlamım var,
Sen olmadığın zaman?..
-
...ve ben
gözümün içine baka baka seviyorum seni!..
Unutmak kelimeden ibaret yani...
-
Noktası olmayan bir söz,
hala virgülümde gizli...
Dön ve gül..
Gül ki,
Gözlerim
Çiçeklensin!
Yalanlarla
Saklıyorum
Sevdamı..
Ne olur yanlış anla beni..!
-
Eğer öldüğümü duyar da titreyip üşürsen,
koşarak mezarıma gel!..
Toprağı biraz arala,
tahtalarımı sök ve yak.
Seni bir süre daha ısıtabilirim...
-
Yüreğimden gidiyorsun madem,
damar yolunu kullan..
Son kez içimi dolaşır,
bileklerimden çıkarsın..!
-
Eskiden neşeli bir adamken,
şimdi yüzümde biçimsiz bir hüzün!..
Bulmaca artistlerine çatık kaş
ve gözyaşı çiziyorum bu aralar...
ve boşluklarımda "yukarıdan aşağı"
a
y
r
ı
l
ı
k
var!..
-
Ummadıklarım Adam Olurken, Adam Dediklerim İnsan Bile Olamamış...
Ne Geçti Elinize Onu Merak Ediyorum...
Aslında Farkındayım Hayatımdaki Sahte Varlıkların..
İstesem Hepsini Bir anda Temizlemesinide Bilirim..
Ama Bunca SAHTELİĞİN BENiM SAMiMiYETiME İhtiyacı Var..
-
Mevlana Der ki;
Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.
Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu
öğrendim.
Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını,
zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...
İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanin içinde
iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.
Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu
öğrendim.
İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.
Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek
Gerektiğini öğrendim.
Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar
önemli olduğunu öğrendim.
Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...
Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...
Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine vardım.
Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek
olduğunu öğrendim.
Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el
sürmemek olduğunu öğrendim.
Gerçeği öğrendim bir gün...
Ve gerçeğin acı olduğunu...
Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da
"lezzet" kattığını öğrendim.
Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.
Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim.
Olur ya ...
Kalp durur ...
Akıl unutur ...
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur ...
-
"Görüşürüz" der,
görüşemeyeceğini bilerek bakarsın ona.
Ve gör,
"üşürüz" dersin sessizce..!