Susuyorsun... Devam et...!
Merak edilmeyen bir yürek kaç zaman tutunabilir anıların güler yüzüne! Tutundum, çırpındım düşmemek
için.
Uçurumun kıyısında bana uzanan elin yoktu, düştüm..
Geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en büyük kötülüğü, kendilerini tekrar tekrar hatırlatmalarıdır.
Bir kere kaybetmekle
kurtulamadığımız şeylerdir.
Yoklukları hayatımızdaki varlıkları haline gelir.
Hep, ama hep hatırlarız. Ne biçim kaybetmektir bu?
Sevda değil hışımmış. Belaymış. Kerbelaymış... Ama ne ise, her şey değilmiş en fenası..ve haklıymış Âdem. ..Haklıymış habercilerin ilki...Belâ, aşktan büyükmüş...
Allah hepsinden."
Denizimin mavisine yazdım.
Bir martının kanat çırpışlarında
Esen rüzgârla sevdim seni
Üstüme yağan yağmuru sen bildim
Yıkandım onunla sardım tenime
Kayboldum gözlerinde
Sen oldum her aklıma geldiğinde
Beni nerde bıraktım ne oldu ona?
İlk bakışında mı?
Sen oldum sana her aktığımda
Gonul ki; divane oldu, dimağıma ismin düştü..
Dimağ ki; perişan oldu, dile sukut düştü..
Dil ki lal oldu; kalbe "har" düştü..
Kalp ki durdu; Gönle "YAR" düştü..
Yardan başkası için göze gölge düştü.
Sana adanmış çizikler düşüyorum satırlara..
Yalnızlığın son bulmayan yokuşlarındaYarım kalmışlığın asi nöbetlerini tutuyorum.
Gülmüyor Ağlamıyorum...
Ne kadar sürer bilmiyorum bu sürgünTuhaf bir ağrı adımlarken suskunluğumu.
Hasretin en keskin zirvesinde üç noktaya sığındı nedensizliğim . . .!
Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında
Öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
Acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.
Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın
Başından başlayabilirim.
Ağlamak, yüreğin korunu söndürmek midir sadece yoksa gönle damla damla O'nu bağlamak mı..
Ağlamak coşmak mıdır dalga dalga, taşları dele dele boşalmak mı, yâr deyip çağlamak mı
Ağlamak yıkanmak mı rahmet deryasında..
Sâhi nedir ağlamak?..
Birbirini takip eden şu damlacıklar ulaştırır mı maksuda..
Uçsuz bucaksız şu beyabanda bu damlaların tılsımı yeter mi çoşup da ummanlara kavuşmaya..
Derunumdan bir ümit filizleniyor:
Kaynağını kalpten alan her gözyaşı vuslata yaklaştırır, diyor..
İyi ki diyor..