1. Ana Sayfa
  2. Duygusal
  3. Karanlık Çöktüğü Zaman

Karanlık Çöktüğü Zaman

Son güncelleme: 28.01.2010 10:13
1sidelya 1sidelya foto
  • "Karanlığı çöktüğü zaman gecenin şerrinden"

    Felak Suresi'nden






    Akşam olmuş, hava kararmış Gece hırs yapmış, yine gündüzü bastırmış. Ah gece! Ah karamsar gece! Dilimde sitem var sana bugün, iki hece Alıp gittiklerine bedel, verecek neyin var bana? Söyle! Tenhalaşan vakitlerde bana sokulan ece Sevindirecek neyin var?

    Ben yaz çocuğuyum. Haziran'ın oğlu Güneşe âşığım. Işık olmadan yaşayamam. Gülmezsem, ben "ben" olamam. Üzme beni, çekip gitmelerinle Susturma beni, uykuya meftun halinle Durdurma beni, kederinle Sende karamsarlık yüklenmiş suretler görüyorum. Yılgın adamlar, yorgun kadınlar. Hepsi sokak sokak dağılmış; öcülerinden kaçmış, yorgan altlarına saklanmışlar. Bitirmiş onları bir şehir, hem de bu şehir, bir gündüzde. Emmiş tüm enerjilerini Boşamış onları hayattan, tek celsede! Herkes birbirine dargın bakıyor metropollerde Tanışmadan darılmışlar mı? Yüzler tebessüme küskün ve suskun. Güldükçe yanakları sancıyor insanın buralarda. Hayalim sana kaçıyor. Aklım firarda.

    Sahi, ne oldu bu insanlara? Ne oldu da ruhları, bedenlerini bir gecede terk etti? Hem nasıl etti? Bir anda gitti Bu nasıl bir terk ediş ki, beden hâlâ hayattadır. Otobüslerde, metrolarda, trenlerde gezen cesetler hep canlıdır. Ruhsuz yaşamayı mı öğrendi bedenlerimiz, en sonunda yoksa?

    Feryatlarım nereye varsın şimdi? Kulak ver bana! Bu şehirde kulaklar var, ruh yok! Kime anlatayım derdimi artık? Dert var, bırak dermanı, duyan yok! Acıları bardak bardak bültenlerden içtiğimizden beri, güzellik zehirlendi biz bilmeden. Neşemiz bizi terk etti. Biz her gece evimizde monoton kederler solur olduk, standartları mutluluk sanarak. Standartların toplumu olduk. Evimiz oldu, arabamız oldu, standartlar oturdu. Ve fakat orijinalliklerimizi unuttuk! Elimizle yaptık kendimize bu zulmü. Bileğimize kelepçeleri ellerimizle taktık. Benzini bizdendi bu yangının. Kendimizi, kendi ellerimizle "biz" yaktık!

    Çocukluğumu anımsamaktan da korkuyorum artık! Yazdan o günler Yazmam o günleri! Yazık o günlere! Bugünlerin tahatturuyla kirlenmesinler. O güzel günlerdeki sevimli "Ahmet"ler, şimdiki Ahmet'in varlığıyla pislenmesinler. Hem kızmasınlar artık bana, sararmış resimlerle. Gücenmesinler

    Ben olduğum şey olmak istemezdim, çocuklar!

    Ey bana her albümde kızacaklar! Neyse Gitmeyeyim üstlerine Zamanla asık yüzüme onlar da alışacaklar. "Ahir zaman geldi" diyorlar, ne yapayım? "Ahir"i bırakıp, zamanla mı takılayım? Aklım başımın içinde bu kadar zonklarken "son"ları nasıl unutayım? Ne olur, suretlerim, beni sizler anlayın Beni ben yapan hatıralar, beni yalnız bırakmayın!


    Ahmet Ay
#28.01.2010 10:13 0 0 0