Son Nefesinde Sevgi/li/nin Çığlıkları
Son güncelleme:
-
Yürek yangının son deminde
Dudaklarımda zemherî ayaz, nağmelerim buz kesmiş,
Sen hadi var git! Sevgime kumpas kuran güz,
Yok yok artık arama! Ardından tutamam yas,
Gökten saçlarına gül serpen Züleyha yitik,
Yalanlarınla öldüm, çok kırıldım çok artık
Gözlerim bir yorgun ırmak, soysuz bir sevgiye yolu düşmüş,
İmgelerim çağlamış, denizlere akar olmuş,
Yüzüm kaskatı ve bembeyaz, toprağa dönmüş,
Ey sevgi! Sen bildiğin yolunda yürü,
Elbet bir gün geçer bu dağların dumanı,
O zaman vur başını taşlara, yüreğim sana küsmüş
Ay karanlık gecelerin vurulmuş ceylânı ,
Hep böyle üşür , gelemeyen baharları,
Kıvılcımlar tutuşturur, isli uyanılan sabahları,
Bir avuç kül kalır geriye, ağır aksak yorgun bir duman,
Bulutlara doğru süzlür,
Yanık bir sevginin ardından arta kalan
Hüzzam yangınıdır efkârım ve zâr/ıma tel tel vuran,
Güz aylarının titrek avuçlarında, hergün kandır damlayan,
Çürür kıraç topraktaki filizlenmeyen tohumlar,
İnfilâk eder düşlerimde, tos pembe rüyam,
Anla bezirgânım anla! Giden son yolcudur bu!
Her mısrasında yanan sevgisine ağlayan
Koynumda büyütemediğim sevgi!
Şu mahsun bileklerimden çıkar gayrı kelepçen,
Eşiğinde kırıldı dizim, düşlerimdir üzerine basıpta geçen,
Ümitlerin topraprağında kaldı,
Kurumuş filizlerimin,
Mührünü vurduğum ömür dilekçem,
Her damlası hüzündür,
Bir nefeslik canı kalan sevgimin,
Alnından burcu burcu sızan terin,
Son nefesini vermeden gelirde siler misin diye öylece beklerim,
EY RAB! Bir yudum mutluluk verdin ya! Susamış kuluna,
Kuzularımın gözlerinden incilerini çalar giderim
S.A
16:33
03.03.2010