1. Ana Sayfa
  2. Duygusal
  3. Umutla Merhaba

Umutla Merhaba

Son güncelleme: 03.04.2010 21:59
1sidelya 1sidelya foto


  • noimage

    Günlerden bir gün acı haberi duydum. İlkte inanamadım. Yoksa bu bir şakamıydı Anneme sarıldım,annem ağlıyordu."Ağlama anne;merak etme geçer 1 haftaya kalmaz."dedim.Annem ise ağlamaklı gözlerle bana bakıyordu.Bense korkmuştum.Annemin ağlayışına,o acı çığlığa anlam veremiyordum.İlk defa annemi annemi bu kadar çaresiz,ağlamaklı ve bitkin gördüm.Anneme sorular yöneltiyordum;beyaz önlüklü amcaların ablaların söylediklerini"Anne biliyor musun 1 hafta sonra tatile çıkacakmışım?Doktor amca öyle söyledi.Sende gelecek misin?Yoksa korkarım ben bilirsin?"dedim.Annem ise:"Elbette seni yalnız bırakmam.
    Ben bu tatilin hiç bu kadar zor,sıkıcı ve anlamsız geçeceğini bilmiyordum.Hemen eşyalarımı topladım.Mutluydum her şeye rağmen1 hafta anneme doya doya sarılarak,gezerek geçirdim.İşte gün gelmişti.Evet,sonunda tatile çıkıyordum.Nasıl bir tatilin beni beklediğinden habersizceAnnemle yolculuk bambaşka geçiyordu.Konuşuyordum:orada neler yapacağıma ,nasıl eğleneceğime dair söylentiler di işteSonunda yolculuk bitti.Büyük bir binalı bir yerin kapısındayız.Bense şaşkındım".Demek tatilimi burada geçireceğim" diye ekledim annemin suskunluğuna Binanın içerisinde hep beyaz gömlekli insanlar vardı .Korkmuştum.Etrafıma şöyle bir göz attım.Küçük ,büyük demeden insanların yüzlerinde maske vardı."Neden takmışlardı acaba?Yoksa buda tatilimin bir parçası mıydı?"dedi.Bir odaya girdik.Doktordu buBeni alıp başka bir odaya götürdü.Oda boş gözüküyordu gözümeKüçük bir televizyon bir yatak ve bir koltuktan oluşuyordu.Doktor amca tatilimin başlangıcının burası olduğunu söyleyince yıkılmıştım.Tüm umutlarım söndü."nasıl yani?"diye sormadan çıkıp gitti odadan;bense anlamsız bakışlarımla yalnızdımGözlerimden yaşlar süzülüyordu.Birden kapı açıldı.Gelen annem ve doktorduAnnem yine ağlamış belliydi gözlerindenDoktor bey yanında birde armağan getirmiş(?)Maske ve Cdler Yalnız olduğunda cd izler, zamanını geçirirsin dedi. Birde maske takmamı ve hiç çıkarmamamı söyledi.Sonra annemle uzun uzun bakıştılar ve çıktılar Günler böylece annem,ben,cdlerim arasında geçti.Hiç dışarı çıkmak yok.Bir gün 2.acı çığlıkta kapımdaydı artıkSAÇLARIM. Hepsi dökülmüştüYastığım tutam tutam saçtıVe ağlıyordu annem başucumda bende nedenini bilmediğim hastalım göremdiğim dünya ve annem için ağlıyordum.Annemle işte o an sımsıkı sarılıp bırakmamak istedim.Ama olmadı.Ben ve annem bu olayda yenik düştük.Artık saçımda yoktu.Bir bere vardı yalnızca başımdaHer gün böylece geçti.Bu olaylar yetmezmiş gibi her gün test her gün ilaç.YETERİN ARTIK dediğim anda hastalığıma yenik düşmüştüm.Umudum,yaşama arzum,isteğim,ailem,arkadaşlarım,evim,dünyam.her şeyi yitirmiştim gözümde.Ya da ben öyle sanıyordum.Ama umut taşıyordum içimde yinede sağlıklı günlere kavuşmak için ve ümidim hiç gitmedide iyikide gitmemişAylar böyle hem hüzünlü,sıkıntılı ama umutlu geçti.Bu arada bir gelişme hastalığımın adını öğrendim:LÖSEMİYMİŞİM.Bunu duyunca üzülmedim.Aksine sevindim "neyin için yaşam mücadelesi verdiğimi anladım"Yılmadım geçen aylara ümidimle meydan okudum.Ayların getirdiği acı ümidimle son buldu.
    VE HER YENİ GÜNE ÜMİTLE BAKMASINI ÖĞRENDİM
    2.KEZ HAYATA MERHABA.VE NİCE MERHABALARA UMUTLU YARINLARA

    GAMZE BALKAN


#03.04.2010 21:59 0 0 0