Tan Vakti Düşleri 3 - Düş Hikayeleri - Emel Şentuna
Yüzüne damlayan bir su damlasıyla uyandı. Hiçbir şey göremedi gözlerini açtığında, güneş öyle güçlüydü ki elleriyle yüzünü kapatmak zorunda kalmıştı. Bir süre sonra alıştı gözleri ışığa ve doğrulup oturdu. Sanki bütün gece hiç uyumamış devam etmişti yola, gözlerini kapatmasıyla, ki hatırlamıyordu ne zaman kapanmışlardı, her şeyin biteceğini sanmıştı. Oysa ki bitmemişti. Bilmediği yerlere ulaştığını görmüştü, kendine benzeyen bilmediği insanlarla konuştuğunu. Fakat aynı yerdeydi, hiç kıpırdamamıştı en son bulunduğu yerden. Hala aynı mağaranın içindeydi. Huysuz tepenin yüreğinin üstünde konakladığını anımsadı ve en son gördüğü çok uzaklardaki beyaz pırıltıları. Ayağa kalktı ve mağaranın ağzından aşağıya baktı, dün gece saatlerce tırmandığını sanırken yerden çok fazla yüksekte olmadığını fark etti, bu da daha gidilecek çok yol olduğunu gösteriyordu. Daha dinç hissediyordu kendini, yüzünü ovuşturdu elleriyle ve tırmanmaya devam etmeye karar verdi. Dünkü kadar dik görünmüyordu sanki tepe, yada bu davetsiz misafire alışmış, onu bağrına basmıştı. Kolayca çıkabilmesi için ayaklarının altına kayalar çıkarıyor, ellerini zedelemeyecek sağlam taşlar öne sürüyordu. Aralarında gizli bir anlaşma var gibiydi.
Neredeyse bütün gününü tırmanarak geçirdi. Kimi zaman önüne çıkan mağaralarda dinlendi, oralardaki su birikintilerinden susuzluğunu giderdi, kimi zaman hiç durmadan saatlerce tırmandı. Güneş artık eskisi gibi yakmıyordu sırtını, hafif tatlı bir meltem çıkmıştı ve ona destek oluyordu daha hızlı çıkması için. Çok az kalmıştı az sonra ne göreceğini tahmin bile edemediği bir yerde olacaktı. Garip bir heyecan kapladı içini, ya hiçbir şey yoksa ilerisinde, ya bittiyse, ya bu kadarsa?
Son kayaya tutundu ve kendini çekti yukarı. Varmıştı, tepenin üzerindeydi. Sırt üstü uzandı, soluklandı bir süre. Alışık olduğu bir görüntü vardı üzerinde, kızıla çalmış sıra sıra bulutlar yüzüyordu usul usul. Daha fazla dayanamadı ve merakla döndü arkasına, ayağa kalktı yürüdü biraz, tüm o geçtiği ovaları gördü bir tarafta, öbür tarafta, çok uzaklarda belli belirsiz şekiller vardı, ne gördüğü tepelere benziyordu bunlar ne de diğer yükseltilere. Bir is bulutu sarıyordu çevresini. Oraya gitmesi gerektiğini düşündü. Ulaşması gereken yer orasıydı.