Tan Vakti Düşleri 4

Son güncelleme:
  • Tan Vakti Düşleri 4 - Düş Hikayeleri - Emel Şentuna

    Yürümeyi tercih ettim eve dönerken. Büyük binaların ve onların yanında bir süs bitkisi kadar cılız ve aciz kalan evcil ağaçların varlığından bile habersizdi yanımdan geçenler. Başlarını yukarı kaldırıp gök yüzüne bile bakmamışlardı uzun süredir. Oysa is bulutunun arkasında batmakta olan güneş kırmızılar ve morlarla vedalaşıyordu. Boş yere düşlerime kapılıp umut etmiştim farklı bir şeyler olacağını ve yine bir parça hüzün vardı içimde. İşin ilginç yanı, bu sayede günü neşeli ve belki de kendimden uzak geçiriyordum maskemin ardında. Ama bu saatlerde, baş başa kaldığımda kendimle, maskem de koruyamıyordu beni. Kapıyı açıp girerken içeri, onu eşikte bıraktım yarın tekrar buluşmak üzere.

    Her zamanki gibi çok sessizdi ev tahammül edemediğim bir şekilde. Müzik lazımdı bir parça müzik. Hatta belki biraz türkü. Hüzünlü bir Erzurum türküsü sardı odayı ve yumuşak bir duyguyla bir şeylere ait olduğum hissine kapıldım. Bir günü daha başarıyla(!) bitirmiştim. Artık kendime dönebilirdim.

    Dün gece gördüğüm rüyam geldi aklıma. Engin, yemyeşil ovalar hayal etmiştim, nedenini huzura olan ihtiyacıma bağladım. Bir çift kuş görmüştüm, hep arzu ettiğim özgürlüktü bunlar da galiba. Fakat ya benden oldukça uzaktaki o belli belirsiz siluet kimdi yada neydi? Buna bir açıklama getirememiştim çünkü o kadar silikti ki , şimdiye kadar rüyalarımda gördüğüm o canlı ve gerçeğe benzer biçimlerle kıyaslayamıyordum. Bu rüyalara çok fazla önem veriyordum çok, öyle ki bazen neyin gerçek neyin hayal olduğunu ayırt edemiyordum, hatta bana tanıdık gelen bazı insanları hatırlamak için rüyamda mı gördüm yoksa gerçekten tanıştım mı diye düşünüyordum. Aslında bundan garip bir haz da duymuyor değildim. Çünkü istediğim zaman algı kapılarımı içeriden kapatıp kendi yarattıklarımın sınırları içerisinde mutlu olabiliyordum. Bunun bir çeşit savunma mekanizması olduğunun da bilincinde olmama rağmen vazgeçemiyordum.

    Yalnızlığımın sınırlarını kendim çizmiştim sanırım. Arkadaşlarıma her zaman ihtiyaç ve bağlılık duyarken, bir yandan da bunu onlara nasıl ifade edeceğimi bir türlü çözemediğimden, hep bir parça uzaktım. Ya da yalnızlığı kabullenmek daha kolaydı.

    Gördüğüm düşleri not ettiğim kırmızı ciltli defteri çıkardım çalışma masamın çekmecesinden. Şöyle bir sayfaları karıştırdım. Günlüğüm gibi olmuştu bu defter. Tek fark, insanlar günlüklerine yaşadıklarını yazarken ben yaşamayıp da düşlediklerimi yazıyordum. Dün geceden aklımda kalanları da not ettim attığım tarihin altına ve sonra yiyecek bir şeyler hazırladım kendime. Bir tepsiye koyup hazırladıklarımı salona geri döndüm. Biraz Ella Fitzgerald'ın yumuşak sesi sarsın istedim odayı. Anadolu ezgilerinden sonra biraz irkilseler de eşyalar, hemen uyum sağladılar müziğe. Bu gece uyumak için sabırsızlanıyordum. Dün geceki silueti daha net gösterecek miydi acaba bilinçaltım?

    Emel Şentuna
0 0 0