Sensiz Bir Gün İçin Müphem Fasıl Şiiri - Resimli Aşk Şiirleri - Duygusal Şiirler
Sensiz Bir Gün İçin Müphem Fasıl
Sana geleceğim bir gün Gülşen
tırnaklarımın arasında yorgun kır çiçekleri
yaralı bir çift bakışla
ve hiçbir imlânın imânına dokunmadan
terkisine riya sinmiş, pişkinliği bellemiş
kaba saba bir şiirle
bağışlanmamı dileyeceğim ve hükmünü bekleyerek
Bileceğim ki
'Allah herkesi affedendir''
şarabımı ve mezemi
çarşafı kana bulayan pervasız bir eylemi
adaletin terazisini
komşu Ayşe'nin perdesiz penceresini
''Affet ki unutalım utandıklarımızdan'' diyeceğim
Sana ellerimi kanatarak kopardığım gülden
hiç bahsetmedim Gülşen
ne bahçe bağban oldu, ne de bülbül ah ile zar
kanadığıyla kaldı
saçları okşanmamış öksüz çocukların
alnımı yaslayarak anamın seccadesine
amin olsun dedim sana kanat çırpan dualara
ruhumu bu kadar hırpalama Gülşen
yoksa sana
'beni de yanına al' diyeceğim
Biliyorum şimdi Kevser çağlıyor
çatlamış dudaklarının esrikliğinde
beni sana soruyor Münker ve Nekir
tut ki soruyor
tut ki sorgu dediğin bir ufuk çizgisiyse
güneş önce benim yüzümde yitiyor Gülşen
bunu en iyi sen görüyorsun
görüyorsun ki;
'Allah herkesi affedendir''
şimdi sana
'saklandığın mezarı aç' diyeceğim
izin ver sokulayım biraz mahremine
ellerimle toprağın karnını yararak
saçlarına doladığın kurdeleyle hırlaşarak
saçlarını seveceğim Gülşen
'ah aşkın tekme attı kalbime duyuyor musun'
ağlayacağımı bilmesem
'doğmamış çocuğumun elleri gibi seviyorum seni' diyeceğim
Mavilikleri emzir koynunda Gülşen
toprağı uyut vakitlice
ve kapat şiirimin ışıklarını
uyku girmez gözlerine toprağın
yaşayan bir aşk görünce
nasılsa bende düşeceğim bir gün kendimden ırağa
ama benim bu senden sonra yaşamışlığımı
bir peygamber metanetiyle hayra bağışla
bağışla ki Gülşen;
daha sana anne diyecek
mezarının yanı başında filizlenen çiçek
sütünle beslenecek, ninninle hürleşecek
yağmur öksürecek Gülşen
ve ben
sırılsıklam olmuşluğumla saçaklarına sığınıp
' ey cennet sakini unzurna!' diyeceğim (*)
Çıplaksın ve biliyorum üşüyorsun Gülşen
üzüm ekşisinden, ateş gölgesinden
sıcak bir medet biçiyorsun kendine
çocuklardan öğrenmeli insan
her mevsim kalbinde ateş yakmayı
yalın ayak yağmurun gözyaşlarında aklanmayı
doğarken nasılsan, ölürken öyle kalmayı
yani Gülşen tenindir yaşarken üşüdüğün
ölüler üşümez
nur ki perdesini yüzünden sıyırıp atınca
gözüne ışık kaçacak
bürüneceksin melanet hırkasına
ayan olunca suretine Allah
bir daha hiç üşümeyeceksin
Bileceksin ki;
'Allah herkesi affedendir''
şimdi sana
'saklandığın mezarı aç' diyeceğim
bir zamandır o müphem alın yazına
sessizce bırakmak istediğim
sıcak bir öpücük büyüttüm
hasretinle kavrulan dudaklarımda
uzat alnını bana
bir daha hiç üşümeyeceksin...