Öğrendim...
Son güncelleme: 29.04.2011 10:39
- ÖĞRENDİM İnsanlara kendimi zorla sevdiremeyeceğimi öğrendim. Yapabileceğin tek şey sevilebilecek biri olmak; Gerisi onlara kalmış...İnsanları ne kadar düşünürsen düşün, Onların seni o kadar düşünmediklerini öğrendim. Güven elde edebilmek için yılların gerektiğini, Ama yok etmek için saniyelerin bile yettiğini öğrendim. Önemli olanın hayatındaki eşyaların değil, Hayattaki kişilerin olduğunu öğrendim. İnsanın ancak 15 dakika çekici olabildiğini, ondan sonra alışıldığını öğrendim. Kendimi karşılaştırmak için, başkalarının en iyi yaptıklarını değil, Kendimin en iyi yaptıklarını kıstas almam gerektiğini öğrendim. İnsanlar için olayların değil, onların daha önemli olduklarını öğrendim. Her ne kadar ince kesersen kes, Kestiğinin her zaman iki yüzü olacağını öğrendim. Sevdiğin kişilere sevgi dolu sözler söylemen gerektiğini, Belki bu son defa, son görüşün olabileceğini öğrendim. Her ne kadar onu çok düşünsen de, Yine de gidebileceğini öğrendim. Kahramanların, yapılması gerekenleri ne pahasına olursa olsun, Yapanlar olduğunu öğrendim. İnsanların seni hep hesapsız sevdiğini, Ama bunu nasıl göstereceklerini bilemediklerini öğrendim. Sinirlendiğimde gerçekten buna değse bile, asla acımasız olmamam gerektiğini öğrendim. Gerçek dostluğun ve gerçek aşkın, aramızda uzak mesafeler olsa bile, büyüdüğünü öğrendim. Birisinin seni istediğin gibi sevmemesi, onun seni tüm benliğiyle sevmediği anlamına gelmediğini öğrendim. Bir arkadaşın ne kadar iyi olursa olsun seni üzeceğini ve senin yine de onu affetmen gerektiğini öğrendim. Bazen başkaları tarafından affedilmenin yetmediğini öğrendim. Kendini de affetmeyi öğrenmelisin. Kalbin ne kadar kırılmış olursa olsun, Dünyanın senin acılarından dolayı durmayacağını öğrendim. Geçmişimiz ve durumumuzun olduğumuz kişiliği etkilediğini, Ama olmamız gerekene karşı sorumlu olduğumuzu öğrendim. İki kişinin tartışmasının, birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmediğini öğrendim. Ve tartışmadıkları zaman da sevdikleri anlamına gelmediğini. Bazen kişiliğini eylemlerinin önüne koyman gerektiğini öğrendim. İki kişinin tamamen aynı olan bir şeye baktıklarında bile farklı şeyler görebildiklerini öğrendim. Hayatlarında her zaman dürüst bir şekilde daha ileriye gitmek isteyen kişilerin, Sonuçları önemsemediklerini öğrendim. Seni doğru dürüst tanımayan kişilerin, Hayatını, birkaç saat içinde değiştirebileceklerini öğrendim. Verebileceğin bir şey kalmadığında bile bir arkadaşın ağladığında, Ona yardım edebilecek gücü bulabileceğini öğrendim. Yazmanın, konuşmak kadar duygusal gayret gerektirdiğini öğrendim. En fazla önemsediğim kişilerin, benden hep uzaklaştırıldığını öğrendim. İnsanları üzmeden ve duyarlı olarak kendi fikirlerini söylemenin çok zor olduğunu öğrendim. Sevmeyi, ve sevilmeyi öğrendim...ÖĞRENDİM...
-
Yüreğime gömün beni bugün...
Yoruldum sivri çakıl taşlarına benzer aşkların üzerinde yürümekten...
Dalgaların kıyıya vurup, savurup koynuna aldığı
ince bir kum tanesi olmak istiyorum...
Ve boğulmak kendi mavilerimde...
Deniz yıldızının beş kolundan bir tanesi bile saramadı beni...
Oysa ince sızılara da, keskin acılara da alışkın benim bedenim...
Suların durulduğu bir denizde oynaşan martıları hiç izlemedim...
Yüreğinize gömün beni bugün...
Evrenin bütün güzelliklerini kutsayan yüzümü gömün yüreğinize...
Yorgunum kırık dökük kelimelerle konuşmaktan...
Yorgunum boş yüzeylere dolu kelimeler yazmaktan...
Usandım kendini tekrarlayan başlangıçlardan...
Kendi yüreğimin kara deliklerine saklanmak istiyorum...
Hiçbir ışığın sızmaya gücünün yetmeyeceği
Hiçbir umut çiçeğinin yeşermeye yeltenmediği...
Hayallerin kucağında öyle gündoğumları, öyle manolya kokulu ilkyazlar yaşadım ki
Ağır geliyor artık sabaha varmayan gecelerin gerçekliği...
Saklanmak kendime ve yavaş yavaş yok olmak istiyorum...
Gömün beni yüreğimdeki küçük kızın gözbebeklerine...
Balköpüğü damlalar damlıyor göğsüne...
Çocuklara özgü umursamazlık, çocuklara özgü vurdumduymazlıkla yaklaştı aymazlıklarınıza...
Uçurtmalar uçurdu bilmediği gökyüzüne...
Bir bedenin içine sığmayan kocaman ruhumu da gömün birlikte...
Güzelliğe tutkun, şehvete aç bakışların yükü altında ezildim...
Bir perde gibi örttü insana dair güzel yanlarımı bu süslü elbise...
Dokunabileceğiniz yumuşacık bir ten isteyen elleriniz
öpebileceğiniz arzulu dudakları hedef belirlemiştiniz
Oysa dokunmanın hiç aklınıza gelmediği bir yüreğe de sahibim ben...
Orada ebruli bir kadın bekliyor...
Kendimden yorulup, kendime kaçmanın kısır döngüsüne yolculuğum...
Ne menzili biliyorum, ne hedefin farkındayım...
Bir cenin olup annemin kutsal bedenine geri dönmek istiyorum...
Oysa yalnızlığım öyle koyu bir renk ki bugün, toprağa bile koyamıyorum...
"Kayıp" ilanı vermek istiyorum ruhum için:
"Bir tutam umuda muhtaç, yarına dair özlemlere aç, belirsizliğin kıskacında yarım bir ayraç"
Var mı böyle bir ruh etrafınızda sahipsizce dolaşan...!
Kayıptır kendisi...!
Ulaşın lütfen sahipsiz bedenime, ruhsuz boğuluyorum, çok ama çok derinlerde...
Kendi yarattığım sahte balonların içine oturup
Kendi yarattığım sahte diyarları izledim gökyüzünden...
Kulaklarım sağır oldu patlama sesinden...
Patlayıp sönen sahte balonum muydu, boş hayallerim miydi bilemedim...
Patlama sonrası sessizliğindeyim ben...
Küçük bir masal ülkesi kurmuştum kendime, kraliçesi ve tek hakimi olduğum...
Sınırlarımı yerle bir eden bu deprem nereden çıktı birden...
Fay hattının tam üstünde mi inşa etmişim değerlerimi...
Kaçışlar çözüm olur mu ki...
Yıkılan binaların taze yanık ve toprak kokusu mu, yoksa yıkılan değerlerim mi hıçkırıklarımın sebebi...
Bir kaosun içinde içiçe geçmiş hepsi...
Gömün, gömün beni yüreğime.
Emanet ediyorum elimde kalan son üç beş sevincimi bir avuç dosta...
Tek mirasım bu, o da yalnızca anlayana....
Gidiyorum kendime... Gömün beni bugün yüreğime...
-
Bir zamanlar seni bir uçurumun kıyısından tuttuğumu ve kurtardığımı söylerdin.
Buna karşılık, ne söyleyeceğini bilemeyen bir insanın, sol yanı şenlenen kadın rolünü oynuyordum.Yaşadıklarından inatla ders almaya çalışan, her şeye rağmen sevgiye olan inancını yitirmemiş, kıyısından deli, ucundan çocuk, gözleri denize girince yeşile çalan küçük bir kadının tatlı tesellisiydi belki de güzel sözler duymak. Seni gerçekten de kurtardığıma inandırmıştın beni...
Susuyorsun... Devam et...!
Her güzel başlayan aşklar gibi şendik, heyecanlıydık, beklemedeydik. Görüşebileceğimiz zamanların ayarlamalarında, duvarlara çentik atan mahkumlar gibiydik. Korkularını ilk yenen sen oldun, sen akıttın dudaklarından "seni çok seviyorum" kelimelerini. Bense yaşadıklarını ve hatalarını tekrarlamak istemeyen ama yine de konuşmak için çıldırasıya tetikte duran telaşlı bir yürektim. Her şeye rağmen fazla bekletmedim seni. Bir gün, beklediğim ama hiç ummadığım bir anda sana boşaldı dudaklarım; ''seni seviyorum'' diye...
Susuyorsun... Devam et...!
Bedenimden önce beynimi tahrik eden bir adamın şarkısını dinliyordum. Bu yüzden ilk karşılaşmamız, tedirgin iki insanın karşılaşması gibi değildi. Küçük bir otel odasındaydık. Her şeye rağmen, yaşadıklarına tez, utangaç bir profil çiziyordum, ama seni seviyordum. İlk defa sen dokundun dudaklarıma. Yüreğim yerinden çıkacak gibiydi. Yüreğim yerinden çıktı, sen yerleştirdin. Küçük bir otel odasıydı, şirindi ve belki de en güzeli pencerelerini açınca karşımızda Midilli'yi görmemizdi. Yağmur sularının ninnisinde seviştik seninle, balıkçı motorlarının makamında. Özlemlerimi koynunda uyuttum ve sabahın ışıkları vururken bedenlerimize,
uyurken seyrettiğim yüzünü yüzümde unuttum...
Susuyorsun... Devam et...!
Yazdığın kelimeleri bırak, adresime düşen yüzbinlerce cümleden hiç birine sığdıramadın beni. Yazdığın her satırda bir nehir gibi aktım bilinmezliğine. Başka bir şehirden gökyüzüne gönderdiğin sıcacık kelimeler benim şehrimin denizine düşüyordu ve ben her harfi tek tek çıkartırken derinlerden, parmaklarıma denizin değil yüreğinin mavisi bulaşıyordu. Bütün şiirlerini itinayla saklıyordum ve her aşk'da olası olan bir bitiş ertesinde kullanmak üzere, mahkeme tutanaklarına şiirlerini şahit olarak yazdırabileceğimi biliyordum. Çünkü şiirlerin çığlık çığlığa konuşuyorlardı
ve ben senin yokluğunla şiirlerinle dertleşiyordum...
Susuyorsun... Devam et...!
"Bekle" kelimesiyle bitirdiğin her cümleyi virgülle uzattım ve bekleyişlerime sığdırdım düşünü kurduğum geleceğimizi. Suskunluğu her gün daha fazla uzatıyordun ve ben tek başıma yaşıyordum, seninle beraber ellerinden tuttuğumuz ilişkimizi. Giderek uzaklaşıyordun, daha çok susuyordun ve ben bilinmezlerin ortasında senin gerçekte neyin olduğumu öğrenmeye çalışıyordum. Aylar geçiyordu, aramıyordun. Buna karşılık ben de "iyi ki sesin var yoksa bu hasret beni öldürecek" diyen adamın ölüm haberini bekliyor gibiydim. Her şeye rağmen bir şeylere sığınmak ve acılarımdan kurtulmak istiyordum. Ne zaman sana ihtiyacım olsa, "aradığınız aşk'a şu an ulaşılamıyor" diyen kadının mutlu sesi yankılanıyordu kulaklarımda. Sen sorunlarınla uğraşıyordun, bense sessizliğinle, sevdamla ve yalnızlığımla. Sevda, her şeye tek vücutmuş gibi göğüs germekti. Ben bunu biliyordum, böyle seviyordum. Sense girdiğin mağaranın içinden uzattığım yardım elini bile görmüyordun...
Susuyorsun... Devam et...!
Herkes seni soruyordu, selamını veriyordu, iletemiyordum. Hep böyle mi çalıyordu sevdanın çanları. Farklı olduğumu düşündüğün bana bile geçmişimde bıraktığım yaralı sevdalarımı anımsatıyordun. Her şeye rağmen hiçbir kötü sözü yakıştıramadım sana. Giderek çoğalan kırgınlıklarımı itinayla kapatmaya çalıştım. Bir güzel sözün yeterdi belki, bekletirdi, sesimi bile duymadın. Merak edilmeyen bir yürek kaç zaman tutunabilir anıların güler yüzüne! Tutundum, çırpındım düşmemek için.
Uçurumun kıyısında bana uzanan elin yoktu, düştüm..
Susuyorsun...Devam et...!
Bize ait bir çok düşü sen yaratmıştın ve sen yok ettin yine. Birer masal kahramanıydık ve masal olarak kaldık, ilerde çocuklara anlatılmak üzere belki de. Yaşadığım ve yaşattığım hiçbir şey için pişman değilim. Hatta bir de teşekkürüm var sana, kendimi en güzel sevilen kadın gibi hissettirdiğin için. Adı üstünde bir bekleyişti yaşadığım, belki bu da bir düştü, uyandım, baktım ki yoksun,
seni düşlerinde bıraktım...
Susuyorsun... Devam et...!
Bir aşk'a kaç aşk sığar diye soruyor bir şair. Ben aşkıma tek aşk sığdırmıştım oysa, bilmeden ismimin bile unutulduğunu. Sorulması gereken sorular tedavülden kalktı, ki zaten cevapları da sana aitti. Sana değil, seninle bir ömrün düşünü kuran kendime yakıştıramadım "hoşça kal" kelimesini. Ama sen, bedeni dar gelse de, almadan fikrimi, elbisesini diktin vedanın. Bana sadece ortada kalmamak için giymek ve gitmek düştü. Ama gitmek değil ki öfkeyle, kırgınlıklarla, acıyla. Kendi özgürlüğüm için bağışladım seni. Yine de, her şeye rağmen merak etmiyor da değilim; içindeki hangi sen gerçekte sevdi beni! Hangi sen haykırdı gökyüzüne, ''sen bende ömürlük olmalısın'' diye!
Ve hangi sen bu kadar kayıtsız kalabildi yüreğini konuşturan bir kadının yüreğine!
Susuyorsun...! Devam et...!
Susuyorsun... Artık konuşma...!
Pelin ONAY
-
Var mı böyle bir ruh etrafınızda sahipsizce dolaşan...!
Kayıptır kendisi...!
Ulaşın lütfen sahipsiz bedenime, ruhsuz boğuluyorum, çok ama çok derinlerde...
Kendi yarattığım sahte balonların içine oturup
Kendi yarattığım sahte diyarları izledim gökyüzünden...
Kulaklarım sağır oldu patlama sesinden...
-
Gözyaşlarımı biriktiriyorum, ilerde kendime ait bir göl yapacağım...
Kenarında küçük, ağaçtan bir ev olacak...
İçine küçük çiviler çakıp, özenle sakladığım büyük özlemlerimin resmini asacağım....
Şöminede yalnızlığımdan kestiğim kuru odunlar yanacak ve ısıtacak içerisini, içimi...
Serseri ruhumun postunu önüne serip
Üstünde, itinayla yaşadığım sevdalarımın yıllanmış şarabını içeceğim...
Neden çalmıyor diye düşünebileceğim bir telefonum olmayacak...
Beni bulmak isteyenler, sessizliğimin içindeki sesi takip ederek kapımı çalabilecekler
ki bu ses sadece duymak isteyenlere duyuracak kendini...
Kapımın önünü, filtresini çocukluğumun renkli düşlerinin ateşlediği bir gaz lambası aydınlatacak...
Bahçemde umutlarımla sulayacağım ve her mevsim yüzünü gösterecek çiçekler açacak...
Pencere kenarlarına, tutkularımı yoğurarak yaptığım saksıları yerleştireceğim...
Perdeler, inatçılığımın işe yaramayan parçalarından arta kalanlardan yapılacak ...
Ve güneş her sabah o perdelerin arasından sızarak
Vücudumun bir kadın olduğunu unutan yaralı yanlarını uyandıracak...
Şarkılarımın öksüz kalan notalarını, bir anne iç güdüsüyle büyütüp; yemeyip yedirecek, giymeyip giydireceğim..
Şarkılarım bir aile özlemi çekmeden atılacak hayata...
Bildiğim her şeyi onlara öğretip, gün be gün güzelleştiklerini görerek sevineceğim...
Kelimelerimin bekareti zamanı gelince bozulacak ve kelimelerim istedikleri cümlelerin içine girip
orgazmın doruklarına onları okuyan gözlerle beraber çıkacaklar...
Güneş batımlarında, üstüme, yaklaşan karanlığın montunu alarak, kurduğum iskeleden göle olta atacağım...
Misinama takılan balıklar, mangalda bekleyen heyecanlarımın kömüründe kızaracak...
Her akşam masamda bir otuzbeşlik hüzün, bol zeytinyağlı gönül salatası
Üstünde bir demet maydanoz olan umut dolu bir haydari
Ve beyazlığını düşlerimden alan bir parça peynir olacak...
Sigaramın dumanını alsın diye masanın bir köşesine de
Cevapsız kalan sorularımdan yaptığım bir mum yakacağım...
Şarkılar sırayla dudaklarımı ziyarete gelecek
Hüznümün tuzlu göz yaşlarını melodilerimin içinde başıma taç yapacağım...
Sıradan bir günün sıradan bir gecesinden geçerken, şarkılar gözlerimi uzaklara taşıyıp yakınlarıma getirecek...
Özenle sakladığım bol köpüklü isyanlarımı yolluk namına içeceğim...
Sarhoşluğum sadece sadık yarim yalnızlığımdan gelecek. ..
Başımı yalnızlığımın omzuna yaslayıp, ıslanan gözlerimi ellerimin yorgun parmaklarıyla sileceğim...
Hiç belli olmaz, belki de gereksiz korkularımın tahtalarından yaptığım sallanan saldalyemde geceye dalacağım...
Olur da sızmazsam eğer, içimde hep benimle beraber olan sevimli haylazlığıma sarılarak uyuyacağım...
Vadesi çoktan dolmuş ve sabırla beklenilen sıcak kavuşmalar girecek düşlerime...
Ve her sabah yüzümde bu düşlerin bıraktığı buruk gülümsemelerle uyanacağım...
İnkar edeceğim aynaya yansıyan sevimsiz bakışlarımı ve endişelerime inat
Elinde balonla bekleyen çocuk yüreğimin kapısını sevdaya aralık bırakacağım...
Evet göz yaşlarımı biriktiriyorum, ilerde kendime ait bir göl yapacağım...
Kenarında küçük ve ağaçtan bir ev olacak...
Evim çok güzel olacak ve ben utanmadan sevişeceğim o evde bütün güzelliklerle..
Ağaçlar bile kıskanacak ve gölgesini düşürecek en derin sohbetlere...
Göz yaşlarımı biriktiriyorum...
İlerde kendime, sularında çırılçıplak yüzebileceğim bir göl yapacağım...
-
Yaklaşma !!!
Yoksa sana dokunurum...!
Dudaklarına konar...
Gözlerini esir alırım!
Kölem olursun geceler boyu...!
Didik didik ederim hayatını!
Benden başkasına yaşatmam seni!
Tarihini vurur, anılarını asarım...!
Yüreğine saplarım kendimi!
Bedeninde yatıya kalırım
Teninde beklerim geleceğimi...
Yaklaşma !!!
Seni alırım, senin olurum !
Özgürlüğüm yoldaş olur yanına.
Sensiz düşüncelerim toprak olur...!
Taparım sana...!
Yatağına tapınak derim!
Yüzünde güneşler beklerim!
Gitmezsen sana dokunurum!
Sahiplenirim seni !!!
Sana aşkı yaşatırım !!!
Daha küçük aşklara katlanamazsın !!!
Benimle ölürsün !!!
-
Yalnızlığı yalnız bırakmak benim harcım değil...!Bitti o sevda kesildi çığlıkları martıların...!
Su gibi bitti, suya karşıt gibi bitti...
İtti kıyıyı adına deniz dediğimiz şey...
Unuttuk ikimiz de her türlü yetinmezliği...
Kaybetti kumarda gözlerim...!
Kaybetti kumarda gözleri...!
Bir koru rüzgârlandı göğüs boşluğumuzda sanki...
Uzaklaştı ağaçlar birbirlerinden...
Yakınlaştı ağaçlar birbirlerine...
Yani her soluk alıp verişimizde bizim
Bir mekik gibi kalbin...
Bir mekik gibi kalbim...
İşleyip durdu bu yitikliği yeniden...!
Ne kaldı
Farkında mısın bilmem
Gündüzler...
Gündüzler biraz azaldı !!!
-
Sen tuvalimde gökkuşağının cümle rengi...
Sen gözlerimde en keskin ışığı güneşin...
Sen alaca gecelerimin tek parlak yıldızı yakamoz misali...
Sen karakış ayazlarında içimi ısıtan samyeli...
Sen hayatın saçlarını yakalayan ellerim...
Sen yeniden doğuran beni uçuruma 5 kala...
Sen içimin gülen yüzü...
Sen geleceğe umutla bakan gözlerim...
Sen yanağımdaki beyaz papatya güne gülümseyen...
Sen hayatı yeniden keşfettiğim...
Sen hayal etmeye cesaret edemediğim...
Sen rüyalarımın masal kahramanı...
Sen mutluluğun en paha biçilmez resmi...
Sen ki; aşkın yetmişiki dildeki tek karşılığı...!
-
Öznesiz cümleler kurmaya alışmıştım ben oysa...
Yalnızlığıma, ıssızlığıma sahip çıkmıştım onca kalabalığın arasında..
Korkularımdan korkmamayı öğreniyordum yavaş yavaş...
Hayallere düşlere sığınıp onlarla avunuyor...
Küçücük mutluluklara, hayata dair geçici heveslere sarılıp gülümseyebiliyordum...
Geride bırakmıştım bütün hüzünleri, ertelenmişleri, yaşanmışları, yarım kalmışları...
Yürüyordum ardıma bakmadan kendi yolumda...
Geçmişin izleri bazen takılıyordu ayaklarıma bir yerlerde...
Ama ben aldırmadan yürüyordum işte...
Sevdaya dair hikayelerin noktasını koymuştu hayat yıllar öncesinde...
Ben de çaresizce boyun eğmiştim ona...
Bence mutluydum ben kendi kendimle...
Hiç beklemediğim bir zamanda, ansızın çıktın yollarıma...
Yalan mıydın sen...!
Yalan bunca ısıtabilir miydi ruhumu...!
Bunca işler miydi sevdanı yüreğime...!
Geçmişin izlerini silip, doldurabilir miydi yüreğimi böylesine...!
Bilseydim dinler miydim seni...!
Geçmişimden koparıp, beni alıp gitmene izin verir miydim...!
Görseydim, eğer sonunu görseydim...
Başlamadan daha, orada dur derdim...!
Bilseydim, eğer sonunu bilseydim...
"Sevme bırak" derdim...!
"Sevme, uzak dur"...!
Geldiğin gibi de gittin ansızın bir gün...
Sensizliğe alışmak daha zordu yalnızlığa alışmaktan...
Şimdi öznesi sensin cümlelerimin, yüklemleri yok...
Sensiz günüm zordu zaten, bir de sen geldin üstüne...
Yokluklarım yetmezmiş gibi, sen de eklendin üstüne...
Ben zaten bunları sen olmadan da yaşardım...
Ne gerek vardı sana, sensiz de yalnız kalırdım...
Ben zaten sen olmadan da ağlardım isteseydim eğer...
Ne gerek vardı sana...!
Ne gerek vardı yokluğuna...!
- ÖNCE AŞKI DEĞİL ADAM OLMAYI ÖĞRENMELİYİZ Kİ ADAM GİBİ SEVİLELİM SEVELİM.İŞTE BEN BUNU ÖĞRENDİM...
-
Bu şiir sanadır iyi dinle...!
Dinle ki,
Bana dair ne varsa ve ne varsa yalan yanlış yaşadığımız...
Herşey, ama herşey yüzleşecek bu mısralarda...
Bugün haber aldım senden...
Defalarca çarpıp nefretin kapılarını, sokaklara vurdum kendimi...!
Serseri kaldırımlar ayağıma dolaştı...
Yalanlarla soğuttum yüreğimi...
Kahrettim, kan kustum, ama hep sustum...!
Bilir misin kaç kereler seni düşünüp de, gizli gizli ağladım...
Sen ki celladı olmuştun hayallerimin, umutlarımın katili...
Ve genç bir ömrün acımasız azraili...
Her gece çalıp rüyalarımın kapısını, beni dirhem dirhem öldürdün...!
Dünyayı dar edecektim sana, önümde diz çöküp yalvaracaktın...!
Bensizliğin acısı oturduğunda içine...
Yokluğum ilmek olup dolandığında boynuna...!
İpini çekecektim...!
Olmadı, yapamadım...!
Bilir misin kaç kereler seni düşünüp de, sana içtim...
Şerefine değil, şerefsizliğine !
Ben seni mi sevmiştim...!
Sabahlara kadar ağlayıp kuruttuğumda göz yaşlarımı...
Kimse sormadı halimi... Kimse acımadı...
Şarkılarla dertleştim bir başıma...
Unuttum deyip kutladığımda sensizliği...
Silmek için gözyaşlarımı aynaya her baktığımda,gözlerimde seni buldum...
Başucuma resmini koydum...
Nasıl da acımasızdı bakışların, nasıl da zalim...!
Ben seni mi sevmiştim...!
Kırık dökük bir bahar mı kalacaktı senden geriye...
Ve ihanetin hiç dinmeyen sancısı...
Seni benden çalacaklar mıydı...
Bir kuş gibi uçup gidecek miydin yüreğimden...
Bir daha dönmeyecek miydin...
Hangi kahpe kurşunla bitti bu mavi sevda...!
Ağlamak neyi değiştirir ki...
Herşey bitti artık, herşey bitti !
Sen hayallerimin celladı...!
Umutlarımın katili...!
Ve zavallı bir ömrün acımasız azraili...!
Beynimdeki tek kurşunla vurdum kendimi...!
Gelip alabilirsin emanetini !!!
Şebnem KISAPARMAK
-
"Herkes konuştuğunu yazar,bense sustuklarımı"
Herkesin konuştuğu dünyada ben sustum!
Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
Kendimle konuşuyorum şimdi yalnız...
Yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime, kimse duymuyor...
Sustum!
Bin ah sürüp dudaklarıma, ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
Sustu benimle deniz... Sustu deli dalgalar... Sustu martılar...
Umutlarımı sarıp rüzgarlara, uzaklara savuruyorum her gece....
Yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne, kimse görmüyor...
Sustum!
Tam acılarımı haykıracaktım ki, sustum...
Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
Bir çığlık kanıyor demedim en derininde yüreğimin...
İçimdeki volkanları boğarak sustum!
Açmadım kimselere yüreğimi ...
Hançeri sadece kendime sapladım, sapladım ve sustum!
Hüznü yüzümde, acıları gözlerimde topladım sustum!
Sustum!
Sustu dudağımdaki şarkı, gözlerimdeki şiir...
Yaraları yalayan rüzgar, sokaklarında kahrolduğum şehir...
Gözlerim konuşuyor yalnız...
Saçı ağarmış hayaller nemli kirpiklerle bulutlandığında...
Gözlerim gökte şimşek olup çakıyorum, kimse görmüyor!
Sustum!
Tuz basıp yaralarıma, ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
İçinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi...
Yaslanıp yalnızlığın duvarına, gül döküp kalabalıklara her gece ...
Kimsesiz geziyorum gönül ülkemi, kimse bilmiyor...
Sustum!
Tam sevdiğimi haykıracaktım ki, sustum...
Sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak
Acılar konuşuyor şimdi yalnız...
Yaralı gönlümün sızıları konuşuyor...
Tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları bir bir ...
Atıyorum uçurumlardan, kimse görmüyor!
Ne zaman dudaklarından öpmeye kalksam hayatı...
Saçlarını koklasam rüzgarların...
İçimde incecik bir sevgi ürperiyor...
Sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme...
Gelmiyor beklediğim bahar, yaralar merhem tutmuyor...
Gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara...
Kimse silmiyor... Yağmur dinmiyor... Sevdiğim bilmiyor...
Sustum!
Sustu benimle sarı sabır, Sustu hasret, sustu zaman...
Yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata, kimse duymuyor!
Sustum!
İçimde dalgalar kabardıkça volkanlar gibi sustum!
Sustu dudağımdaki şiir, gözlerimdeki nehir, gönlümdeki yara...
Bulutlar haykırdı isyanımı, şimşekler haykırdı...
Sadece ben duydum, sadece ben!
Ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat...
Ey kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi...
Yaralar merhem tutmuyor, geceler avutmuyor...
Ben sustum, acılarım konuşuyor yalnız...
Yaralı gönlümün sızıları konuşuyor...
Ben sustum!
Susmuyor yüreğimi kavuran kasırga ,pencereme vuran yağmur damlaları
Susmuyor dışarda inleyen rüzgar
Yıldızlar küs., ay üzgün, yağmur dinmiyor...
İçimde binlerce şiir kanıyor her gece...
Kimse bilmiyor...
Kimse duymuyor...
Sustum!
sustu benimle sarı sabır, sustu hasret, sustu hayat, sustu zaman...
Acılar konuşuyor yalnız...
Acılarım konuşuyor...
Kimse duymuyor...
duymuyor...
duymu...
duy...
Nuri CAN
-
Ayrılık ne biliyor musun !!!
Ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar...
Ne yıldız kayması gecede...
Ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte...
İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!
İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini
Birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine...
Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken, duvarlara dalıp dalıp gitmesi...
Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrılık...
Saçına rüzgar, sesine ışık düşürememek kimsenin
Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun...
Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya...
İki adımdan biri insanın...
Sevincin kundakçısı, hüznün arması ayrılık...
O küçük ölüm, usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan!!!
Ayrılık, o köpüklü öpüşlerin ardından
Gidip ağzını yıkadığında başlamıştı...
Ben bulutları gösterirken,
"Bulmacanın beş harfli yemek sorusuna" yanıt aramanla halkalanmış,
"Aşkın şarabının ağzını açtım, Yar yüzünden içti murt bende kaldı"
Türküsü tenimde düğümlenirken, odadan çıkışınla yolunu tutmuş...
Dağlarda öldürülen çocukların fotograflarını bir kenara itip
"Bu eteğin üstüne bu bluz yakıştı mı? "
diye sorduğunda varacağı yere varmıştı çoktan...
Simdi anlıyor musun gidişinin neden ayrılık olmadığını!
Bir yapragın düşmesi kadar ancak, acısı ve ağırlığı olduğunu...
Bir toplama işleminin sonucunu yazmak gibi bir değer taşıdığını...
Boşluğa bir boşluk katmadığını, kar yağdırmadığını yaz ortasında...
Ne mi yapacağım bundan sonra!
Ayak izlerimi silmek için
Sana gelen bütün yolları tersinden yürüyeceğim önce!...
Şiir yazmayacağım bir süre!...
Fotoğraflarını günese koyacağım, bir an önce sararsınlar diye!...
Hediyelik eşya satan dükkanların önünden geçmeyeceğim!...
Senin için biriktirdigim yağmur suyunu
Bir gül ağacının dibine dökeceğim!...
Falcı kadınlara inanmayacağım artık!...
Trafik polislerine adres sormayacağım!...
Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye....
Ne yapacagımı sanıyorsun ki!
Tenin tenime bu kadar sinmisken...
Ömrüm azala azala önümden akarken...
Gittiğin gerçek bu kadar herkese benzerken..
Senin korkularını, benim inceliğimi doldurup yüreğime...
Bıraktığın bosluğu yonta yonta
Binlerce heykelini yapacağım !!!
-
Ben sensizken...
Üşüdüğümde ısınmak için gidişinde
Gözlerinden çaldığım ateşi
Gecelerin ayazına yaktım...
Ben sensizken...
Uykularımı bir dilenciye verdim, sadaka diye
Ve gelen her geceye günaydın dedim...
Ben sensizken...
Düşler kurdum ustura yüzü yalnızlıklarımla
Ve seni kesmesinler diye
Beynimden yaraladım kendimi, kalbim yerine...
Ben sensizken...
Elimde kalan sensizlik silahının namlusuna
Dokuz milimetre ayrılıklar sürdüm
Ardı ardına kendime sıktım...
Ben sensizken...
Doğmamış yarınlarımıza ağıtlar yaktım
Gölgelerin aydınlığından sızan loşlukta...
Ben sensizken...
Senin geçtiğin yerlere basmadım
Bıraktığın izlere basıp, seni acıtmamak için...
Ben sensizken...
Maviler biriktirdim gözyaşlarımdan
Senli günlere dair...
Ben sensizken...
Kırılgan hayallerimi cam pamuklarına sardım
Üşümesinler diye
Kül artığı ellerimle...
Ben sensizken...
Kendimleydim...
Ben
Seni sevdim
-
Bana kalbini ver...
Avuçlarımda tutacağım mayınların yerine...
Acele giden gece zamanlarında çarpacağım
bir duvar emniyetinde gülüşünü ver bana...
Düşerken dibe soluklanacağım ama asla tutmayacağım ellerini ver bana...
Tercüme edilmemiş öfkeler seyrelsin ömründe
Yüksek sesler alçakça dinlenir
Bana usul sessizliğini ver...
Lütuflar karşılık ve karışıklık için sunuluyor hayatın asil isimlerince
Adının anlamını ver bana...
Telaffuzunda özlemlerin dindiği adını ver bana...
Başkaları bu aşkı oyalamak için var olur
Ne kadar durdururlarsa nefesini, o kadar hızlanırlar
Bana kendini ver...
Her şeyden ayıkladığın kendini
En iyi ölüm berbat bir yaşamın kıyısında bekler
Seninle gerçeklerin intizamlı duruşunda
Yalanlar yumağını çözmek için varım.
Bana gücünü ver...
Yaralar değil canı yakan
İzin tendeki çirkinliği ve merhemin kabadayı yardımseverliği
Yaralarını göster ve bana izlerini ver...
Günün bütün aynaları beni gösterdi aksinde
Baktıkça seni gördüm
Bana var oluşunun sırrını ver...
Günbatımlarında gözümün değdiği yerlere kurul
Senden olma güneşlere kamaşsın bakışım
Bana zamanını ver...
Atlardan daha hızlı koş oraya
Soluk soluğa kaldıkça koş
Yarını ertelediğim geçmişin geçmezliğine inat
Vaktinde yetişmek için bana
Bir kez olsun yok et geç kalışını ve durmadan koş oraya
Bana verdiklerinle bekliyorum seni
Düşsüz ve sonuna kadar gerçekli bir aşkın içinde
Kuşlara takılmasın ayakların.
Takatini zorla ve koş oraya
Kent soysuzlarının, aşk eşkıyalarının, gurur kırmak için hendek kazanların, Dokunuşun esrarından acizlerin, kontrol edilmeyen sevilerin,
İntiharla harlanmayan yaşamların olmadığı oraya koş.
Ben bütün gemileri uğurladım, gitmeyeceğim
İçilmiş yeminleri kustum şehrin meydanına
Yıldız sağanağına bağır açmış bir yeryüzündeyim
Yazılmış sözleri susuyorum
Konuşarak, yazılmamışları siliyorum
Bana hecelerini ver...
Yarım kalan öykülerimin noktası olmaktan vazgeç
Bana başlangıçlara yeter hevesini ver...
"Susacak var" edilen bir yemin, sözle tutulamayan
Bana yüzünden çizgiler ver...
Gülüşünle belirginleşen ve hiçbir gamzeye yer açmayan.
Suya yazılmaktan kurudu kelimeler
Bana bir cevap ver..!
(Kahraman TAZEOĞLU'nun ''Susacak Var'' isimli kitabından alıntıdır...)
-
Dünlerimin yarım kalmışlığıyla yazıyorum bu satırları...
Garip bir hüzün var içimde...
Sanki bir yanım hep ağlamaklı...
Kaç kez söndürdüm yalnızlığımı sigaramın külünde, ben bile unuttum..
Kaç kez bitirdim o adı sigaramın dumanında...
Ama yine de, sevdamı kırık kalemimde harcayamadım...
Bir fotoğrafa bakıyorum şimdi...
Resmi de hayalim gibi, ben gibi, dünlerim gibi...
Yarım kaldı bir ocak sabahı...
Şimdi düşünüyorum da yarım kalan kimin düşüydü acaba...!
Sevmekse, en büyüğünden seviyorum ama...
Geleceğimde yok artık, dünlerime bıraktım onu...
Sinsice akan zamanlara kattım sırtımdaki yaralarımı...
Şimdi ismi ritimsiz kalp atışlarımda saklı...
Ne yapalım bedenimize hapsolmuş ruhlarımızı ben özgürleştirdim
o yapamadı...
Şimdi o mahkum ,ben özgürüm...
İki kişilik bir yürek bu, artık ben yetemiyorum içine...
O'na verdikçe küçülüyor, küçücük oluyor gözümde...
Acı bir gerçek kıpırdıyor artık hayatımın sayfalarında...
Rüzgar kulaklarıma fısıldıyor; ''giden gitti'' diyor ''bekleme''
Yüreğimde onun için büyüttüğüm sevdamı hançerlediği vakit...
Dünya dönmekten vazgeçti onun için sanki..
Bir ocak sabahı ben ondan vazgeçtim...
Ama sevgimden vazgeçmedim...
Anlamak biraz zor, neden mi böyle...
Çünkü bütün benliğimle, duygularımla ve sevgimle
O KADIN-I yaratan benim...
Olduğu gibi kabullenmek de bana düşerdi tabii ki
Özellikle de savunmak...
O'nu herşeyiyle sevdim ben...
Sevdim ve yarattım, bu uğurda herşeyimi kaybetsem bile..
Ne demiş üstad; ''Güzelliğin beş para etmez, bu bendeki aşk olmasa''...
Şimdi bir hiç değilsen bunu benim sevgime borçlusun!!!
Hadi gel de şimdi
Karanlığı konuşturan yazılarımı, sustur susturabilirsen !!!
-
Bu gece dumanımda kaybolasım var...!
Bu gece kendimi unutasım var...!
Kuş olup uçamayasım...!
Denize düşüp boğulasım var...!
Kendimden kurtulasım var...!
Varış nereye...
Ne zaman kaptan...
Boğulduk boşluklardan...
Ne gökyüzüm var, ne yolcum...
Tarifesiz uçuşlardan...
Düşecekse düşsün bu gamlı uçak...!
Kelimelerim bitti !!!
Ne kaldı konuşacak !!!
- Öğrendim... Konusuna Benzer Konular
- Ogrendim 12.04.2004
- senden ögrendim 18.07.2004
- ögrendim 26.07.2004
- Aglamayi Ferdiden Ögrendim... 06.05.2005
- HAYATIMDA İLK ÖNCE SEVMEYİ ÖĞRENDİM 19.05.2005