Bitti MasalBitmeliydi Belki
Son güncelleme: 27.05.2011 02:08
-
Yollarda buluyorum adımı Boğazımda düğümlenmiyor artık sözcüklerim Korkmuyorum da üstelik yazmaktan, yaşamaktan, ağlamaktan
Önadına masal bezenmiş bir cinneti yazarken satırlarıma, kaç söz iyi gelebilirdi ki sen diye büyüyen yaralarıma?
Gerçeklerle büyüyen dünyama bir yalan düştüğünde yırtıp atılmalı mıydı? Söylenmesi gereken tüm sözcüklere rağmen "gitmek" denilen yolun içine girip, ağzımdan düşmesi gereken tüm sözler yutulmalı mıydı?
Adıma biçilmiş bir sessizlikti varlığım Kendi yangınlarım önemli değil ben avuç içlerimdeki külleri sana bulaştırdım Seni yazmanın bedeli bu kadar ağır olmamalıydı Bir masal ömrümden çalmamalıydı bu kadar Şimdi kime ve neden yazdığımı çok iyi bilen bir kalem olsa da başucumda, anılar kadar gerçek değil sözler Söylenmiş sözler kadar yalan değil anılar
Kaybettiklerimden elde edilmiş bir bulunmuşluk kadar sahteydi hafızamda inzivaya çekilmiş yüzler Şehrin dar sokaklarının lambalarını süsleyen fesleğenler yoktu hayalimde Biz değişiyorduk her vakit Hayallerimiz hayallerimizden uzaklaşıyordu İçimdeki ben bendenDerin çizgili hüzünlerle şekillenmişti yüzüm Bileklerimde saklıydı son sözüm İşte bir yalanı da sen savurmuştun gökyüzüne, gerçeklerimi ayakuçlarında ezercesine
Yalınayak bir duruştum uzun yolun kıyısında Gitmek dendi ilkin kulağıma Sonra kalmak, sonra gitmek ve sonra yine kalmak Devam eden bu seslere kulaklarımı kapatmak istedim Beceremedimtek kelime;
düştüm
kalsaydın, kalırdım
hançerleri saplayıp ayaklarıma
kalsaydın
gitmeye yüz tutan hiçbir fiile uyanmazdım
son / baharlarımda
Takvimlerden ömrüm düşerken bir bir inadına, yüzüme tokat gibi yapışıyor gerçeğin Yâdına sen düşmüş her düş ölüdür, bilesin Sayfaları kayıp katliamlardan bir ölüm seçerken satırlarıma, en güzel sonu sen yazdın masalıma Sen kadar olamazdım susuşumda Sen gibi susarak anlatamazdım tüm dilleri, içinde yürüyemeyeceğim düşleri
Her defasında kesilen ellerime inat yeniden yazıyorum Ellerimde soğuk Ellerimde kar - kış Yarınlarımın elini yüzünü yıkamış aşk Oysa sonu bilinir masallara önsöz düşmüştüm sevdayı Sonumu "hoşça kal"sız uğurladı
Gecelere düşürürken sesimi, kalın ünlü bir harf oluyor darağacım Yastığıma bulaşan yaşlar ağır geliyor sabahlarıma Yağmurlarda ıslanırken onca kelimem, gözlerime sakladığım bir adın mahkûmiyetini çekiyorum hâlâ ben Yaralandığım tüm cümlelerin failiydin sen
En çok sessizliğine kırılmıştım belki İstedim ki sesin bölsün sessizliğimi Sorduğum soruların cevabı yok dilinde Birikmiş tüm yazılara bir kibrit kadar uzağım Tezadına düştüm Hiçbir yol sana gelmez artık Ve hiçbir düş unutturamaz seni Her şeye rağmen bitti diyemem masalına Seni yazmak yaşamak değil midir? Peki ya ölmek nedir?
İçine soramadığın hangi sorunun cevabına ekledin adımı? Sen bende hiç ölmezken yoksa ben sende hiç yaşamadım mı?Ardıma düşemeyen her nokta boğazıma vuruyor düğümünü Bazen ölmek gibi kalıyorsun nefeslerimin ucunda Bazen soluk bir tebessüm oluyorsun yanağımda
Gözlerimde harabe bir kent Yokuşlardan inip çıkarken masallardan düşmüş bir yürek Her satırın sonunda kâbusa dönen sevmek Lâmelif kuyruğuna asılan zamanlarda, hiçbir acının saç tellerinden uzanmıyorum yarınlara Adımda yaşamış bir düş, düşünde ölmüş bir ben Sorularına bir cevap feda edebildim mi bilmem; ama sorularıma hiçbir ses feda etmedin sen
Masallarla büyüyen çocukluğumun göz kapaklarında asılı kaldı adın Sen bir yüz yarasıydın geçmişimde oluşan, izleri yarınlara taşınacak olan Yüzümde aşikârsın Şehrin karanlığını bıçak gibi bölen ışıklarda kabuk bağlıyor yaralarım Sen, bir çizik daha atıp gidiyorsun ben düşerken Bir yara, bir merhem, bir iplik, bir iğne, bir sökük Neydi tanımına yeten? Kaç kez saklanabilirdin hatıralarımda? Ben gözümü yumdum yoksa gittin mi?
Yan yollara düşerken adımda sürünen sevda masalları
Renkli kağıtlar kadar parlak duruşum seni aldatmamalı
şimdi tüm açık sözlülüğünle savurabilirsin laflarını
Ben üstüme çektim sevdamı
Sana mı vurdu hasret kokan cümlelerimin kör karanlığı
Ben çekiliyorum, aydınlığa boğabilirsin dünyanıSessizliğin ardından çığlık gibi gelişim hep bir "öteki" olarak konumlandırdı beni ömrüne Öyle bir masal seçmiştim ki kendime bütün haklarım en başından feshedilmişti Kendime koşturmalarımda karşıma çıkan koca 'hiç'lerle baş etmiştim Düşmelerimin arkasına saklanmış yara bereleri sildim İsminin ardına yığıldı ünlemler Gizledim Uykularımda varlığına eş düşen kâbuslar sordu yazgımı Yollarımın biletini kesti kaldırımlar Gidemezdim Ki bilmediğim; gitmek neydi? İyiler ve kötülerle oluşan masallarda gitmek hangi safın eylemiydi? Kaç kez denenebilirdi? Peki ya kalmak kimdendi?
Ömründen aldıklarım varsa geri veriyorum; ama bilmiyorum ne olacak ömrümden aldıkların?
Eskimiş ayak izlerimle saklı mektuplardan mazimi arıyorum Uzun yollarımın asfalt ziftleri yerleşiyor tırnaklarıma Gezilmiş; fakat gelinememiş bir geçmişten yadigâr kalıyorlar bana Karıştırılmış defterlerden eskimeyen sorular düşüyor dilime Hangi gerçeğe inat bu masal?Şehrin caddelerinde, kayıplığımın etiketi oluyor varlığın Artık boğazıma astığım yarım yüz bir obje duruşun Ellerimden dökülen silgisiz bir resim
Demir parmaklıkların hükümranlığında birkaç satırdan oluşan cümleyiz Âharlanmamış kâğıtların bir köşesine karalanır harflerimiz Sonra;
Geceye şehir düşer
Düşe kâbus
An gelir, yazanı belli olmayan mektuplardan dökülür hayat
An gelir, şehrin yağmurları büyük definlerin yüzünü yıkar hayatın ertesi
Güzel sözlere uykusunu satacak çocuklar bekler kundaklarda ve bir bomba çınlatır vahşetin kulağını Alnımızdaki savaşa rağmen bayraklaştıramayız barışın adını Her bir köşeye dağıtamayız zeytin dallarını Güvercinlerin kanatları kırıldı Bunca kan revan varken yüreklerimizde, barış diye dillenemeyiz kendi türkümüzde Son bir defa dur diyemeyiz gidenlere
Ve nihayet gece
Karanlığımda kayboluyor tüm ışıklar Bir yudum aydınlık kalıyor bana Sen, yolunu bulmaya çalışıyorsun eskimiş ayak izlerinde Düşüyorsun Sonra aydınlığımdan medet umuyorsun Ki bilmiyorsun, benim aydınlığım önümü bile görmeye yetmedi Kandırmayalım kendimizi ve kanmayalım mutlu sonlu masallara
İçimde saklıdır koca bir SEN
Neydi ki ses duymak, yüz görmek?
Yaşadığını bile bilmek yeterliyken!
Artık
Ölümü Aşk'a emanet edilmiş biriyim ben
Yazarak yaşattığım bir Masal Kahramanını susarak öldürdün sen!Bitti
Bitti Masal
Bitmeliydi belki[main-arkaplan-muzik]243[/main-arkaplan-muzik]
-
Eline Koluna Küvvet Canım...Cok Güzel...Dygulu..Menalı...Hazırlamışsın...Duygularına..Yüreyne...Saşlıklar...Bitanem...Teşekkürler Güzel Paylaşım için..
-
Gerçekten çok anlamlıydı arkadaşım,paylaşımı yazan ellerine sağlık.Şimdi ben sorsam sen mi yazdın diye,cıx diyceksin,en iyisimi bende sormayayım,ama gerçekten çok güzeldi.Şiircikleri yazmayı bırakıp böyle düz yazılarmı yazsam ne?
Ama yazmaya çalıştığım şiirciklerden çok daha kötü olur herhalde
Bu akşam bi denesemmi ne.Eh biraz cesaret verirsin bana herhalde.Şka biyana resmeden ellerine sağlık arkadaşım.
-
boyle yazabilmem icin profosyonel bi saiir olamm gerekki yazayim benimki en fazla iki dortluk kadar olur) tsk okudugun icin begenin icin
-
Ellerine sağlık canısı,
Ne olursa olsun güzel yazılmış,
sunum yapan ellerin dert görmesin
Yüreğine sağlık
Candan teşekkürler canısı...
-
Ölümü Aşk'a emanet edilmiş biriyim ben
yüreğine sağlık, harika olmuş
- Bitti MasalBitmeliydi Belki Konusuna Benzer Konular
- Belki Yarasıdır Birbirinin Ayrılanlar 19.06.2004
- Oyun Bitti 22.06.2004
- Belki 30.06.2004
- belki alışmam lazım 07.07.2004
- Ölüm sanmayın ki ayırır kavuşturur belkide 18.07.2004